“Bolgán amháin eile!” arsa Pigúiça, don chúigiú huair. Nó b'fhéidir don séú huair. Bhí an áireamh caillte aici, agus ag Fofuxo freisin.
Bhí an bheirt acu sa pháirc bhláthanna ón tráthnóna, ag séideadh bolgán gallúnaí. Bhí bolgáin bheaga ann, bolgáin mheánmhéide, agus bolgán amháin chomh mór sin gur mhionnaigh Nina, an púdal, go bhfaca sí scamall ag breathnú air féin ann.
Ach anois bhí an ghrian ag dul síos taobh thiar den chnoc, agus bhí fuinneoga an bhaile ag lasadh ceann ar cheann. Bhí sé in am dul abhaile.
“Níl codladh orm,” arsa Pigúiça, agus lig sí méanfach chomh mór sin gur bheag nár shlog sí bolgán. Lig Fofuxo air nach bhfaca sé é.
“Ceart go leor,” ar seisean, ag suí síos san fhéar. “Ach an raibh a fhios agat go dtéann na bolgáin a chodladh freisin?” “Ní théann bolgáin a chodladh,” ar sise, go hamhrasach. “Téann, cinnte. Féach ansin.”
D'fhéach Pigúiça. Bhí na bolgáin a bhí fós ar snámh san aer ag teacht anuas go mall, níos moille agus níos moille, go dtí gur thuirling siad ar na bláthanna. Agus dhún na bláthanna a bpeitil go cúramach timpeall orthu, mar a chuirfeá pluid anuas ar dhuine.
“An bhfeiceann tú?” arsa Fofuxo i gcogar. “Bhí siad ag súgradh an lá ar fad. Anois tá siad ag ligean a scíthe, ionas go mbeidh siad breá cruinn arís amárach.”
Smaoinigh Pigúiça air sin. Bhí sise ag súgradh an lá ar fad freisin. Bhí a lapaí trom, agus is ar éigean a bhí a heireaball in ann croitheadh. “Ach cad a tharlóidh mura mbeidh an spraoi chomh maith amárach?” a d'fhiafraigh sí.
Thóg Fofuxo an próca beag gallúnaí agus shéid sé bolgán deireanach, go han-mhall. “Déanaimis bolgán coinneála,” ar seisean. “Inis dó gach rud ar mhaith leat a imirt amárach. Coinneoidh sé slán iad.”
Chuaigh Pigúiça gar don bholgán agus dúirt sí i gcogar: “Amárach ba mhaith liom bolgán chomh mór le teach. Agus rás a rith le Nina. Agus an chloch a chanann an t-amhrán is deise a aimsiú.”
Las an bolgán, é lán de phleananna, agus thuirling sé ar nóinín, a dhún timpeall air go cúramach. “Sin é,” arsa Fofuxo. “Tá sé i dtaisce. Tabharfaidh sé ar ais duit amárach é.”
Ansin d'iompair Fofuxo abhaile ar a dhroim í, agus níor chuir sí ina choinne. Ar an mbealach, rinne sí iarracht fós fuinneoga lasta an bhaile a chomhaireamh. A haon, a dó, a trí... agus chaill sí an áireamh arís.
Faoin am a shroich sí a leaba bheag, bhí sí chomh bog le bolgán a thuirling. Chuir Fofuxo an phluid anuas uirthi, agus lig sí osna bheag chruinn.
Amuigh sa pháirc, bhí na bláthanna ag luascadh go mall, ag coinneáil na mbolgán agus na bpleananna slán. Agus bhí Pigúiça ina codladh, ag brionglóideach faoin lá amárach, a bheadh ag teacht go luath luath ar maidin.
