Bhí an scata ag súgradh folach bíog sa réiteach, agus bhí fonn mór ar Rex páirt a ghlacadh. “Comhairfidh mé go deich!” arsa Pigúiça, a súile clúdaithe. “A haon, a dó, a trí...”
Rith Trici taobh thiar de thom. Chuaigh Tico isteach i stoc log, ach fada mar atá sé, d'fhan barr an eireabaill amuigh. Luigh Bolota taobh thiar de chloch agus d'fhan sí an-chiúin.
Lorg Rex áit. Taobh thiar de chrann caol? Bhí a cheann le feiceáil. Taobh thiar de thom? Bhí cuma hata ar an tom air. Taobh thiar den chloch? Ní raibh an chloch in ann teacht thar a ghlúin.
“...a naoi, a deich! Anseo chugaibh mé!” D'oscail Pigúiça a súile agus fuair sí eireaball Tico i gcúpla soicind. Ansin Bolota, a bhí ag srannadh. Ansin Trici. Agus bhí Rex fós i lár an réitigh, ag cromadh, a lámha beaga ar a shúile. “A Rex, feicim thú.”
Shuigh Rex ar an talamh, tum. “Táim rómhór,” ar seisean. “Do gach rud. Ní féidir liom dul i bhfolach, ná dul tríd an tollán, ná súgradh ar an maide corraí gan an duine eile a chur ag eitilt.”
Bhí Fofuxo tar éis teacht agus gach rud a chloisteáil, agus shuigh sé le hais Rex. “Táimse an-mhór freisin,” ar seisean. “Ní théim trí dhoras beag theach Bholota. Ach uaireanta cabhraíonn sé a bheith mór.” “Conas a chabhraíonn sé?” a d'fhiafraigh Rex.
Ansin lig na scamaill braon báistí as go tobann, plic, plic, plic. D'fhéach na coileáin timpeall. Ní raibh crann mór in aice láimhe, ná díon, ná faic.
“A Rex!” a scairt Pigúiça. “Luigh síos!” Luigh Rex ar a thaobh, agus d'éirigh a bholg ina dhíon mór glas. Chuaigh siad ar fad isteach faoi, idir a chosa agus a eireaball. Bhí sé tirim, te, agus boladh duilleoige air.
“A Rex,” arsa Tico, ag féachaint idir méara a choise, “is tusa an áit folaigh is fearr a chonaic mé riamh.” “Ní féidir leis an mbáisteach féin muid a fháil anseo,” arsa Bolota.
Ní raibh Rex ar an duine ab fhearr ag aon rud riamh. Bhí sé chomh sásta sin gur thosaigh a eireaball ag luascadh as féin, ó thaobh go taobh.
“Aire don eireaball!” a dúirt siad ar fad, ag gáire. Agus fuair siad amach rud eile: nuair a luasc Rex a eireaball, rinne sé luascadh bog, cosúil le hammóg. Ceann i ndiaidh a chéile, dhreap na coileáin air agus bhí siad ag luascadh go séimh.
Ghéill an bháisteach. Tháinig an oíche. D'fhan Rex ina luí, gan fonn air deireadh a chur leis an súgradh, agus na cairde ag éirí codlatach thart air.
Leag Pigúiça a ceann ar a bholg, a d'ardaigh agus a thit. “A Rex,” a chogar sí, “amárach comhairfidh tusa go deich, agus téimid i bhfolach istigh ionat.” Rinne Rex miongháire. “Togha.”
Agus, leis an mbáisteach ag canadh taobh amuigh agus na cairde te faoi, dhún Rex a shúile go mall. Fuair an ceann ba mhó den scata a bhealach féin le súgradh. Agus ba é an chéad duine a chodail.
