An mhaidin sin, bhí spéir bhándearg Dogavios difriúil. Bhí cuma uirthi mar a bheadh pluid an-lán a bhí ar tí cleití a scaoileadh.
Chuir Pigúiça a srón amach an doras. Thuirling rud éigin fuar éadrom díreach ar bharr a sróine. Aitsiú! Rinne sí sraoth.
“A Fhofuxo! Tá an spéir ag leá!” a scairt sí. Anuas ón spéir tháinig píosaí beaga bána, ag rothlú go mall, go han-mhall, amhail is dá mbeidís ag damhsa.
Tháinig Fofuxo amach, d'fhéach sé suas agus rinne sé miongháire. “Sneachta é sin, a Phigúiça. Tá na scamaill ag scaoileadh calóga beaga bídeacha sneachta. Níor thit sneachta anseo riamh roimhe.” “An féidir é a ithe?” a d'fhiafraigh sí. “Blais é.”
D'oscail sí a béal agus lig sí do chalóg titim ar a teanga. Slup. D'imigh sí. Bhí sí fuar agus gan blas ar bith, ach rinne sí cigilt ar a béal istigh.
Gan mhoill, tháinig an scata ar fad. Chuaigh Bolota síos go dtí a cluasa i gcarn sneachta, gan ach a srón le feiceáil. D'fhág Tico, fada mar atá sé, lorg a bhí cosúil le nathair bheag tarraingthe.
Rolladh Pigúiça, léim sí agus rinne sí aingeal sneachta, ag oscailt agus ag dúnadh a lapaí. Ansin rolladh Fofuxo liathróid mhór agus liathróid bheag, agus thóg an bheirt acu coileán sneachta, le dhá chloichín in áit na súl.
“Teastaíonn ainm uaidh,” arsa Pigúiça. “Calóg!” a scairt Tico. Mar sin, Calóg a bhí air. Chan na cloichíní súl hmm, hmm, agus ba chosúil go raibh Calóg ag canadh freisin.
Bhí na bláthanna féin difriúil. In ionad freagairt nuair a thagadh duine in aice leo, chas siad isteach orthu féin, ina léinte oíche sneachta, agus d'fhéach siad amach thar an bpluid bhán mar a déarfaidís: “Táimid ag dul a luí go luath.”
Nuair a bhain an ghrian oráiste leis na cnoic, d'éirigh an sneachta gormghlas agus bhí gach srón fuar. D'fhill siad abhaile ar crith agus ag gáire.
D'ól Pigúiça brat te le hais Fhofuxo, a lapaí faoi phluid. Bhí boladh na tine agus an tsíobhais sa teach.
Taobh amuigh, bhí an sneachta ag titim go fóill gan fhuaim. “Cén fáth go bhfuil gach rud chomh ciúin?” a d'fhiafraigh Pigúiça. “Coinníonn an sneachta na fuaimeanna,” arsa Fofuxo. “Tógann sé iad ar fad agus cuireann sé faoin bpluid bhán iad ionas go bhféadfaimid codladh.”
Tríd an bhfuinneog, chonaic Pigúiça Calóg sa ghairdín, sneachta ar a ghuaillí. Bhí cuma air go raibh sé ina chodladh ina sheasamh. Bhí na calóga ag tuirlingt agus ag tuirlingt, ceann ar cheann, agus rinne gach ceann acu pluid bheag bhreise.
Bhí a súile gorma ag dúnadh. Calóg amháin. Calóg eile. Lig Pigúiça méanfach agus leag sí a ceann ar Fhofuxo. Bhí an domhan ar fad bán, bog agus ciúin. Agus thit sí ina codladh.
