Dhúisigh Pigúiça i lár na hoíche agus chonaic sí rud éigin.
Faoin leaba, sa scáth, bhí géag fhada bhog sínte amach. Níos faide siar, bhí toirt mhór dhorcha, brúite ar fad, agus píosa ag crochadh a bhí cosúil le cluas. Tharraing Pigúiça an phluid suas go dtí a srón. D'éirigh a súile gorma cruinn mar dhá ghealach.
“A Fhofuxo,” a chogar sí, sa ghlór ba chaoile a bhí aici. “Tá ollphéist faoi mo leaba.” D'éirigh Fofuxo, a bhí ina chodladh sa leaba bheag lena taobh, go han-mhall. Chuimil sé a shúile agus d'fhéach sé san áit a raibh sí ag díriú.
“Hmm,” ar seisean. “Go deimhin. Tá rud éigin ansin.” Rug Pigúiça greim níos láidre ar an bpluid. Bhí súil aici go ndéarfadh sé nach raibh ann ach faic. Ach bhí Fofuxo ina chara macánta, agus ní deir cairde macánta nach bhfuil ann ach faic nuair atá rud feicthe agat.
“An bhfuil a fhios agat cad a dhéanaimid le rúndiamhair?” a d'fhiafraigh sé. “Féachaimid air go gar. Le chéile. Le solas.” Rinne sé feadaíl bheag leis an bhfuinneog, agus tháinig lampróg isteach, buí agus ag lonrú. Thuirling sí ar shrón Fhofuxo, cosúil le tóirse beag.
Chrom an bheirt acu. Bhí Pigúiça chun tosaigh, ach an-ghar do Fhofuxo. Coiscéim. Coiscéim eile. Bhí an solas beag ag druidim leis an scáth. Ansin shroich an solas é. Agus d'iompaigh an ollphéist ina rud eile.
Stoca stríocach a bhí sa ghéag fhada, ceann amháin, a chaith Pigúiça ansin ar maidin agus a rinne dearmad air. An toirt brúite, an cóta gorm a bhí ann, tite ar bhróg tí. Agus an chluas ná cochall an chóta, fillte ar leataobh.
Bhí Pigúiça ag stánadh. Ansin rinne sí gáire trína srón, beag agus beagán neirbhíseach. Ansin gáire níos mó. Ansin gáire chomh mór sin gur ghá di a béal a chlúdach le gan na comharsana a dhúiseacht. “Stoca atá ann!” a chogar sí, ag gáire. “Bhí eagla orm roimh stoca!” “Stoca an-fhada,” arsa Fofuxo, dáiríre. “D'fhéadfadh sé aon duine a scanrú.”
“An bhféadfainn ainm a thabhairt air?” “Cinnte.” Smaoinigh Pigúiça. “An tUasal Stoca-Fada. Agus is í an Bhean Chochaill an cóta.”
Chas siad an cóta, chuir siad an stoca sa tarraiceán, agus rinne an lampróg camchuairt bheag timpeall an tseomra sular fhill sí ar an bhfuinneog, ag caochadh oíche mhaith.
Luigh Pigúiça sa leaba, ag féachaint ar an spás faoi anois mar áit dhorcha fholamh, cosúil le haon áit eile. Bhí an eagla imithe, leáite i solas na lampróige.
“A Fhofuxo?” “Sea?” “Go raibh maith agat as breathnú liom.” “I gcónaí,” ar seisean, agus d'fhill sé ar a leaba bheag féin.
Rinne Pigúiça miongháire sa dorchadas. Dhún sí a súile. Bhí an seomra ciúin agus sábháilte, agus thit sí ina codladh go tapa.
