An mhaidin sin, dhúisigh Pigúiça agus smaoineamh aici a bhí rómhór le teacht isteach ina ceann. “Inniu cabhróidh mé le gach rud!” a d'fhógair sí. “Le gach rud i ndáiríre!”
D'oscail Fofuxo, a bhí díreach tar éis súil amháin a oscailt, an tsúil eile. “Le gach rud?” “Le gach rud!” Agus as go brách léi, a heireaball cuartha ag luascadh, ag lorg rud le déanamh.
An chéad rud, na bláthanna sa ghairdín. Ach thóg Pigúiça an can uisce chomh deifreach sin gur tháinig an t-uisce amach ar fad ag an am céanna. Splais! Fuair an noinín cithfholcadh ó bharr go bun. “Brr,” ar sise, ag croitheadh a peitil. “Go raibh maith agat, ach beagán ag an am, ceart?”
Ansin, na duilleoga tirime sa chlós. Thóg Pigúiça an scuab agus scuab sí, scuab sí, scuab sí. Chruinnigh sí carn mór. Ansin tháinig gaoth bheag agus, fúúú, d'eitil na duilleoga ar ais i ngach treo. Bhí cat ar an mballa agus iora rua ar chraobh ag féachaint ar chách.
Sheas Pigúiça ansin, a srón ísealaithe, duilleog ag crochadh óna cluas. Ach bhí tábla an lóin fós ann. Rug sí na plátaí, ceann, dhá cheann, trí cinn... agus shleamhnaigh an ceathrú ceann óna lapa. Níor bhris sé, mar b'adhmad a bhí ann, ach chas sé thart ar an gcistin ar fad, tac-tac-tac, go dtí gur bhuail sé cos an chófra.
Ansin shuigh sí ar chéim an dorais. “Tá sé deacair cabhrú,” a ghearán sí. “Ní dhéanaim ach praiseach.”
Shuigh Fofuxo lena taobh, mór agus te. “An bhfuil a fhios agat cén chabhair ab fhearr den lá?” “Cén ceann?” “Féach ansin.” Sa ghairdín, bhí an noinín ag déanamh gáirí beaga, fliuch báite agus sásta.
“Agus tá rún amháin eile ann,” arsa Fofuxo. “Ní hionann cabhrú agus gach rud a dhéanamh i d'aonar. Ciallaíonn sé do chuid bheag féin a dhéanamh, in éineacht le daoine eile. Tógann gach duine an méid is féidir leis a láimhseáil.”
Smaoinigh Pigúiça. Ansin d'éirigh sí agus chuaigh sí ag lorg na scuaibe arís. An uair seo, choinnigh Fofuxo an ciseán, agus scuab sí na duilleoga go mall, isteach ann. Duilleog, ansin carn beag, ansin ceann eile. Agus d'fhan na duilleoga ciúin an uair seo.
Don lón, thug sí plátaí leithligh, ceann ag an am, agus thug Fofuxo na cinn eile. Bhí an tábla réidh i bpreab na súl, le bláth sa lár. An noinín a bhí ann, a d'iarr teacht le breathnú go gar.
Nuair a thosaigh an ghrian ag dul faoi, bhí an teach glan agus cumhra. Ní foirfe. Bhí duilleog stobarnach ar an gcairpéad fós agus lochán beag in aice an ghairdín. Ach bhí sé mar a bhíonn teach nuair a chabhraigh gach duine.
San oíche, mhothaigh Pigúiça a lapaí trom, a bolg lán d'anraith agus tuirse mhaith uirthi. “Bhí mé i mo chúntóir an lae,” a dúirt sí os íseal. “Bhí, go deimhin,” arsa Fofuxo.
Rinne sí miongháire, chuir sí a srón faoina heireaball agus dhún sí a súile. Bhí na plátaí ina gcodladh sa chófra. Bhí an scuab ina codladh sa chúinne. Agus thit Pigúiça ina codladh freisin, go dlúth leo ar fad.
