I nDogavios, is ar éigean a d'éist aon duine leis an seangán beag. Labhair sí chomh híseal sin gur chosúil a glór le cigilt san aer. Beagnach aon duine. D'éist na bláthanna.
An tráthnóna sin, bhí Pigúiça ag rith trasna na féarach nuair a ghlaoigh bláth mór, le haghaidh miongháireach: “Haigh, a Phigúiça! Bí cúramach cá gcuireann tú do chos! Tá duine éigin sa bhealach.”
Stad Pigúiça agus a lapa san aer. Chrom sí a srón go dtí an talamh. Agus ansin, i lár na conaire, bhí seangán beag ag teacht, ag iompar blúire briosca trí huaire níos mó ná í féin. Dhreap sí cloichín, tháinig sí anuas, baineadh tuisle aisti, d'athchóirigh sí an blúire agus lean sí ar aghaidh.
“Haigh!” arsa Pigúiça. Chuir séideadh an “haigh” an seangán ag corraí, agus thit sí ina suí. “Aoch, aoch!” arsa glór caol. “Gabh mo leithscéal!” a chogar Pigúiça, an-íseal anois.
“Zizi is ainm dom,” arsa an seangán, ag croitheadh an deannaigh di féin. “Caithfidh mé é seo a thabhairt abhaile sula n-éiríonn sé dorcha. Tá mo theach ar an taobh eile den fhéarach.”
“Tabharfaidh mise leat é!” a mhol Pigúiça. “Tógfaidh mé thú le mo bhéal agus beimid ann in aon phreab!” “Ní hea, go raibh maith agat,” arsa Zizi, go daingean. “Má thógann duine mé gan fiafraí, bíonn eagla orm. Ach thaitin an fonn cabhrú liom.”
Chaoch Pigúiça. Níor dhúirt aon duine léi riamh gur bealach cabhrach é fiafraí roimh ré freisin. “An féidir liom cabhrú ar bhealach eile?” “Is féidir. Coinnigh súil ar na clocha beaga agus fan le mo choiscéim.”
Ba mhall, mall, an-mhall a bhí sé fanacht le coiscéim Zizi. Bhí fonn ar Phigúiça rith, léim, a bheith ann go luath. Ach d'fhan sí ansin, lena taobh, agus thug sí faoi deara rudaí nach bhfaca sí riamh: bóín Dé ina codladh ar dhuilleog, braon ag lonrú ar ghas, scáth éin ag dul thar bráid, an-ard.
“Nuair a shiúlaimid go mall,” a cheap sí, “bíonn am ag rudaí áille le teacht amach.”
Nuair a shroich siad cnoc na seangán, tháinig scórtha seangán amach, i línte, le cabhrú leis an mblúire a iompar. Thóg duine é, bhrúigh duine eile é, agus chan duine eile le rithim a choinneáil. Ní fhaca Pigúiça an oiread sin beag le chéile riamh.
“Tá na cinn bheaga láidir freisin,” arsa Zizi. “Níl muid tapa, sin an t-aon rud.” Agus d'imigh blúire an bhriosca isteach sa chnoc, iompartha ag mórshiúl de lapaí beaga bídeacha.
Bhí an ghrian íseal cheana. “Oíche mhaith, a Phigúiça. An dtiocfaidh tú arís amárach? Ach féach cá gcuireann tú do chos.” “Féachfaidh,” a gheall Pigúiça. “Agus inseoidh mé do Fhofuxo freisin.”
An oíche sin, ina luí sa leaba bheag, smaoinigh Pigúiça ar na rudaí beaga ar fad ar domhan: na seangáin, na bóíní Dé, na síolta ina gcodladh faoin gcré. Bhí siad ar fad ina gcodladh freisin, an-chiúin.
“Oíche mhaith, a Zizi,” a chogar sí. Agus, go han-íseal, chomh híseal le seangán beag, thit sí ina codladh.
