Ar mhothaigh tusa riamh féileacáin i do bholg? Ní féileacáin cheart, ar ndóigh. An cigilt bheag sin istigh a thagann nuair a bhíonn tú ar tí rud nua a dhéanamh. Bhuel, dhúisigh Pigúiça agus a bolg lán go béal díobh.
Ba é a céad lá é i scoil na gcoileán, a bhí istigh sa leabharlann ab airde i nDogavios. Bhí seilfeanna ann a shín suas go dtí an tsíleáil agus fuinneog chruinn lán de ghloine dhaite.
Thionlaic Fofuxo Pigúiça go dtí an doras. Choinnigh sí greim docht ar a lapa. “Cad a tharlóidh mura n-imreoidh aon duine liom?” a d'fhiafraigh sí. “Cad a tharlóidh mura mbeidh rud ar bith ar eolas agam?”
“Ní gá go mbeadh gach rud ar eolas agat ar scoil,” arsa Fofuxo. “Sin an fáth a dtéimid ann, le foghlaim. Agus tiocfaidh mé ar ais faoi do choinne nuair a bheidh an ghrian oráiste.”
Istigh, i gcúinne, bhí coileán dachshund fada, fada ar fad, ag iarraidh dul i bhfolach taobh thiar de chúisín a bhí i bhfad róbheag. Bhí leath de le feiceáil ar thaobh amháin, agus an leath eile ar an taobh eile. Tico ab ainm dó.
“An bhfuil féileacáin i do bholg freisin?” a d'fhiafraigh Pigúiça. Chlaon Tico a cheann. “Tá thart ar fiche agam,” ar seisean. “Tá thart ar tríocha agamsa,” ar sise. Agus rinne an bheirt acu gáire, agus d'eitil cúpla féileacán leo.
Ansin isteach leis an Máistir Croiméal, schnauzer le spéaclaí cruinne agus croiméal bán cíortha go néata. Sheas sé ag an deasc mhór, thóg sé slaitín chaol, agus dúirt: “Dia daoibh, a pháistí. Inniu roghnóidh na leabhair sibhse.”
Chroith sé an tslaitín. D'oscail na leabhair a gclúdaigh mar a bheadh sciatháin ann, agus d'eitil siad amach as na seilfeanna, flap, flap, flap, timpeall an tseomra. D'fhan Pigúiça agus Tico ag stánadh, a mbéal ar leathadh.
Thuirling leabhar glas go réidh os comhair Pigúiça. Bhí sé faoi bhláthanna a fhreagraíonn thú nuair a labhraíonn tú leo. Thuirling leabhar buí os comhair Tico. Bhí sé faoi chlocha a chanann.
“An malartóimid níos déanaí?” a d'fhiafraigh Tico. “Malartóimid,” arsa Pigúiça. Agus níor thug sí faoi deara fiú go raibh a bolg breá ciúin anois.
Nuair a d'iompaigh an ghrian oráiste, bhí Fofuxo ag an doras, mar a gheall sé. Rith Pigúiça chuige ag insint gach rud d'aon anáil: na leabhair a d'eitil, croiméal an mháistir, agus Tico a bhí rófhada don chúisín.
San oíche, sa leaba bheag, bhí sí fós ag caint. Ag caint níos moille agus níos moille. “Agus amárach... tabharfaidh Tico... leabhar na gcloch...”
Mhúch Fofuxo an solas. Bhí na féileacáin ina bolg imithe a chodladh, gach ceann acu. Agus chuaigh sise a chodladh freisin, ag brionglóideach faoi leabhair a eitlíonn go híseal, íseal, flap... flap... flap.
