Bhí an túr beagnach chomh hard le srón Pigúiça.
Bhí an tráthnóna ar fad caite aici ag carnadh clocha beaga cruinne sa ghairdín. Gach cloch a chuaigh suas, chan sí go bog, plinc, plinc, amhail is dá mbeadh áthas uirthi a bheith thuas ansin.
Ní raibh fágtha ach ceann amháin. An chloch ba dheise ar fad, chomh gorm lena súile féin. Shín Pigúiça a lapa amach, go han-mhall... agus luasc an túr. Luasc sé anonn, luasc sé anall, agus thit sé go talamh, gach uile chloch. Plinc, plonc, plunc.
Mhothaigh Pigúiça rud éigin te ag éirí óna bolg go barr a cluas. Bhuail sí a lapaí ar an talamh. Rinne sí drannadh leis na clocha. Chiceáil sí duilleog nach raibh baint ar bith aici leis an scéal. “Cloch amaideach! Túr amaideach! Gach rud amaideach!”
Tháinig Fofuxo, ar a shuaimhneas mar is gnách, agus shuigh sé síos lena taobh. Ní dúirt sé tada. D'fhan sé ansin, ag fanacht.
“Tá fearg orm!” a bhéic Pigúiça. “An-chuid feirge! Chomh mór le sliabh!”
“Tá a fhios agam,” arsa Fofuxo. “Is mór an rud í an fhearg, go deimhin. Ar mhaith leat go múinfinn cleas duit a dhéanfaidh bídeach í?”
Chros Pigúiça a lapaí agus d'iompaigh sí a cloigeann uaidh. Ach d'fhág sí cluas amháin dírithe air, díreach le héisteacht.
“Lig ort go bhfuil bláth díreach os comhair do shróine,” arsa Fofuxo. “Bolaigh é go mall. Anois lig ort go bhfuil coinneal bheag ann. Séid go mall, gan í a mhúchadh.”
Bholaigh Pigúiça an bláth samhailteach. Ffffff. Shéid sí ar an gcoinneal shamhailteach. Fffúúú. Bholaigh sí arís. Shéid sí arís. Agus uair amháin eile.
An tríú huair, tharla rud éigin. Féileacán buí, a bhí i bhfolach i mbláth ceart, d'eitil sé chuici agus thuirling sé gar dá srón. “Tháinig sé!” arsa Pigúiça i gcogar, gan corraí. “Cén fáth nár tháinig sé roimhe seo?” Agus d'fhreagair Fofuxo, ag miongháire: “Is breá le féileacáin áit chiúin.”
D'fhéach Pigúiça ar na clocha scaipthe ar an talamh. Ní raibh sliabh na feirge níos mó ná gráinne gainimh anois. Tharraing sí anáil amháin eile agus thosaigh sí as an nua, cloch amháin ag an am, gan deifir. An uair seo, chuir sí an chloch ghorm díreach sa lár, áit a raibh sí daingean.
Faoin am a raibh an spéir bhándearg ag dorchú, bhí an túr críochnaithe. Agus bhí na clocha beaga ag canadh le chéile, amhrán an-íseal, amhrán a chuirfeadh méanfach ort.
Sa leaba bheag, bhí Pigúiça fós ag déanamh an chleasa. Bolaigh an bláth... séid an choinneal... Bolaigh an bláth... séid an choinneal...
An ndéanfaidh tú é léi? Bolaigh an bláth. Séid an choinneal. Go han-mhall, go dtí go dtagann an codladh.
