Bhí an teach beag ró-chiúin. Bhí torann na gcos mór ar iarraidh agus an tuc-tuc a dhéanadh eireaball Fhofuxo ar an urlár.
An mhaidin sin, bhí sé imithe thar an gcnoc le síolta a fháil ag an margadh ar an taobh eile den ghleann. Sular imigh sé, thug sé póg shrón do Phigúiça ar a héadan agus gheall sé: “Beidh mé ar ais nuair a lasfaidh an chéad réalta.”
Bhain Pigúiça taitneamh as an lá. Rinne sí súgradh le Bolota, phéinteáil sí pictiúr sa chré, d'ith sí a briosca. Ach bhí an ghrian ag dul faoi, an spéir ag éirí bándearg agus ansin corcra beag, agus Fofuxo gan teacht.
Shuigh sí ag an bhfuinneog agus rinne a bolg snaidhm bheag. “Cad a tharlóidh má chaill sé a bhealach? Cad a tharlóidh má tá an bóthar rófhada? Cad a tharlóidh má...”
D'oscail bláth a bhí ina chónaí ar leac na fuinneoige, ceann acu siúd a fhreagraíonn nuair a thagann duine gar, súil pheitil. “An ndearna sé gealltanas?” a d'fhiafraigh sé. “Rinne,” arsa Pigúiça. “An gcomhlíonann sé i gcónaí an rud a ghealltar?” Smaoinigh Pigúiça.
Mheabhraigh sí an uair a gheall Fofuxo a mhúineadh di conas lorg a leanúint lena srón, agus mhúin sé. Mheabhraigh sí an uair a gheall sé fanacht lena taobh sa dorchadas, agus d'fhan. “I gcónaí,” a d'fhreagair sí. “Mar sin tiocfaidh sé,” arsa an bláth, agus dhún sé a shúil.
Bhí sé deacair fanacht fós. Ach fuair Pigúiça amach go bhfuil sé níos éasca fanacht agus lapaí gnóthach. Mar sin, chóirigh sí leaba bheag Fhofuxo, in aice a leapa féin, agus leathnaigh sí a phluid. Líon sí an babhla le huisce úr. Agus phéinteáil sí, le lapa lán de phéint, bratach: FÁILTE ROIMH FHOFUXO.
D'éirigh an spéir beagán níos dorcha. Gan aon réalta fós. Tharraing Pigúiça anáil dhomhain agus d'fhan sí ag féachaint, a súile gorma ar leathadh.
Agus ansin, sa chúinne thuas, chaoch solas beag. “An chéad réalta!” a chogar sí.
Choinnigh sí a hanáil agus d'éist sí. I bhfad uaithi, ó chian, tháinig fuaim bheag: tuc... tuc... tuc... Lapa mhór, lapa mhór, lapa mhór. Agus ag lúb an bhóthair, tháinig Fofuxo, an mála síolta ar a dhroim, tuirseach agus ag miongháire.
Rith Pigúiça agus beagnach leag sí é le háthas. “Ar tháinig mé in am?” a d'fhiafraigh sé. “Tháinig tú nuair a las an chéad réalta,” ar sise. “Gheall mé,” ar seisean, agus thug sé barróg di lena shrón.
Tar éis an dinnéir, shuigh an bheirt amuigh agus d'fhéach siad ar réalta miongháireach a bhí ag caochadh go mall, thuas sa spéir. D'inis Fofuxo a lá, go híseal: an margadh, na síolta, turtar a bhí ag díol piobar.
Níor chuala Pigúiça an deireadh. Leag sí a ceann air agus dhún sí a súile, agus a fhios aici rud an-simplí: filleann an té a bhfuil grá aige agus a ghealltar i gcónaí, fiú má tá an bóthar fada.
Thuas ansin, chaoch an réalta uair amháin eile. Agus ní raibh an teach beag ró-chiúin a thuilleadh. Bhí fuaim shocair dhá chroí ina gcodladh ann.
