
BWM! Neidiodd Pigúiça mor uchel nes i’w chlustiau fynd i’r nenfwd. PW! PW-PW-PW! Ac, mewn eiliad, roedd hi o dan fwrdd y gegin, wedi’i chrebachu, â’i chynffon rhwng ei phawennau.
Noson Blwyddyn Newydd oedd hi yn Dogavios. Draw yn sgwâr y pentref, roedd y cŵn bach hŷn yn tanio tân gwyllt i ddathlu. Roedd y tân gwyllt yn hardd, yn llawn lliw. Ond roedden nhw’n swnllyd. Yn swnllyd iawn.
Plygodd Fofuxo, yn araf bach, a gorwedd ar y llawr, y tu allan i’r bwrdd. Ni thynnodd Pigúiça allan. Dim ond aros yno, yn agos. “Cawsoch chi ofn, yntê?”
“Mae fy nghlustiau’n brifo”, cwynodd hi. “Ac mae fy mol yn neidio gyda nhw.” “Mae hynny’n normal”, meddai Fofuxo. “Mae cŵn yn clywed yn dda iawn, iawn. Dyna pam mae’r sŵn yn ymddangos yn fwy fyth i ni. Dw i ddim yn ei hoffi chwaith.”
Sbeciodd Pigúiça. “Tithau hefyd?” “Finnau hefyd. Ond mae gen i rai triciau. Wyt ti eisiau dysgu?” Amneidiodd hi, â blaen ei thrwyn yn unig.
“Tric cyntaf: clustiau wedi’u gwarchod.” Cymerodd Fofuxo het wlân Pigúiça, yr un las â’r pompom, a’i gosod yn ofalus dros ei chlustiau. Aeth y sŵn yn bellach, yn fwy mwll, fel pe bai ar ochr arall gobennydd.
“Ail dric: sŵn o’r tu mewn sy’n fwy na’r sŵn o’r tu allan.” A dechreuodd hymian yn dawel, hmm, hmm, hmmmm, cân araf iawn. Hymiodd Pigúiça gydag e. Roedd yn ddoniol: pan oedd hi’n canu, peidiodd ei chalon â rhedeg.
“Trydydd tric: aros yn agos at y rhai rydyn ni’n eu caru.” Daeth Pigúiça allan o dan y bwrdd a swatio ym mrest flewog Fofuxo. Roedd yn gynnes yno ac yn arogli o gartref.
Parhaodd y tân gwyllt ychydig yn hirach. BWM. Hmm, hmm. PW. Hmm, hmm. Ac, yn sydyn, stopion nhw. Aeth y pentref yn dawel. Dim ond cerrig yr ardd oedd yn canu, yn dawel bach, fel arfer.
“Awn ni allan?”, galwodd Fofuxo. Aeth y ddau allan ac eistedd yn y cae blodau, ger y goeden, yn edrych ar awyr glir y flwyddyn newydd.
Yna croesodd seren fawr yr awyr, yn araf, gan adael llwybr dotiog o olau, fel rhywun yn tynnu llun â sialc. Ni wnaeth unrhyw sŵn. Dim hyd yn oed smic.
“Edrych!”, sibrydodd Pigúiça. “Tân gwyllt sy’n gwneud dim BWM!” Chwarddodd Fofuxo. “Dyma fy ffefryn. Gwna ddymuniad ar gyfer y flwyddyn newydd.”
Caeodd Pigúiça ei llygaid a gofyn yn dawel: yn y flwyddyn newydd, bod gan bawb sy’n ofni sŵn rywun yn agos, yn hymian.
Yna aethon nhw’n ôl i mewn. Gorweddodd hi yn ei gwely, yn dal yn ei het, a hymian gweddill y gân: hmm, hmm, hmmmm. Yn arafach bob tro. Nes i’r hmm droi’n dylyfu gên, a’r dylyfu gên droi’n gwsg.
