Tic, toc, tic, toc. Roedd cloc y lolfa’n symud fel malwen mewn sliperi y noson honno. Noswyl Nadolig oedd hi yn Dogavios, ac roedd Pigúiça’n methu cysgu.
Roedd hi wedi troi i’r dde. Wedi troi i’r chwith. Wedi cyfri i gant, ddwywaith. Dim byd. Roedd ei llygaid glas yn dal ar agor, fel dwy leuad fach.
A’r cyfan am fod Siôn Corn yn mynd i hedfan heibio i Dogavios y noson honno. Ac roedd Pigúiça eisiau gweld ei sled, yn fawr, fawr, fawr.
Cerddodd ar flaenau ei phawennau at ystafell Fofuxo. “Fofuxo, wyt ti’n effro?” Agorodd e un llygad euraid. “Ydw, nawr,” meddai, gan ddylyfu gên. “Beth sy’n bod, Pigúiça?”
“Mae’r Nadolig yn cymryd gormod o amser,” cwynodd hi. “Dw i eisiau iddo fod yfory nawr.” Chwarddodd Fofuxo’n dawel. “Dim ond pan fyddwn ni’n cysgu mae yfory’n cyrraedd. Dyna sut mae e’n gweithio.”
“Wedyn bydda i’n aros ar ddihun nes ei fod e’n dod,” meddai Pigúiça. “A bydda i’n gweld Siôn Corn!” Meddyliodd Fofuxo am eiliad. Yna cododd, cymryd y flanced fawr, feddal a dweud: “Iawn. Ond gad i ni aros yn y ffordd iawn.”
Aeth y ddau at ffenest y lolfa. Taenodd Fofuxo’r flanced ar y llawr, yn dda a blewog, a gorweddodd Pigúiça wrth ei ochr. Y tu allan, roedd yr awyr binc wedi tywyllu’n binc dwfn, yn llawn sêr.
“Mae aros yn waith hefyd,” eglurodd Fofuxo. “Yn gyntaf, rydyn ni’n cyfri’r sêr sy’n wincio.” Cyfrodd y ddau. Cyrhaeddodd Pigúiça ddeuddeg a cholli’r cyfrif, am ei bod hi’n wincio gyda nhw.
“Yn ail, rydyn ni’n gwrando.” Gwrandawodd y ddau. Roedd cerrig yr ardd yn canu hmmm bach tawel. Aeth cwmwl gwenog heibio’n araf a dweud nos da.
“Yn drydydd,” meddai Fofuxo, “rydyn ni’n gadael i’r aros fynd yn drwm ac yn braf, fel blanced.” Doedd Pigúiça ddim yn deall yn iawn. Ond pwysodd ei phen ar ei fol cynnes, jyst i weld.
Roedd bol Fofuxo’n codi ac yn disgyn, yn araf. Codi. Disgyn. Roedd fel aros ar gefn ton fach.
“Fofuxo,” sibrydodd Pigúiça, “beth os daw Siôn Corn a minnau â’m llygaid ar gau?” “Wedyn bydd e’n gwybod dy fod ti wedi aros yn hir,” atebodd Fofuxo. “A bydd e’n gadael yr anrheg gyda chwtsh bach ychwanegol.”
Gwenodd Pigúiça. Roedd yn mynd yn anodd cadw’r amrannau ar agor. Edrychodd ar un seren. Wedyn un arall. Wedyn dim ond ar un goleuni bach niwlog.
Ymhell, bell i ffwrdd, clincodd rhywbeth. Ding-dong, ding-dong, clychau bach. Neu ai’r garreg yn canu oedd hi? Doedd Pigúiça ddim yn gwybod mwyach.
Gwenodd hi â’i llygaid ar gau, wedi cyrlio yn y flanced, ac aros am y Nadolig yn y ffordd fwyaf braf sydd: wrth gysgu.
