Mae Coeden y Bydysawd mor dal nes bod y cymylau gwenog yn pasio o dan ganghennau’r brig. Ac adeg y Nadolig, mae pawb yn Dogavios eisiau ei haddurno.
Cyrhaeddodd y criw yn gynnar, pob un â bocs. Daeth Bolota â pheli coch. Daeth Tico â rubanau. Daeth Pigúiça â thorch o flodau roedd hi wedi’i gwnïo ei hun.
Ymddangosodd y deinosoriaid yn fuan wedyn. Daeth Trici, y tricerotops bach, yn trotian â pheli’n hongian o’i thri chorn bach. Daeth Rex ar ei hôl, â’i freichiau byr yn cario bocs oedd bron â syrthio. Twmp.
“Dw i’n hongian rhai ar y canghennau isaf,” meddai Trici, a dechrau hongian un bêl ar bob cangen fach. Cododd Fofuxo, mawr a charedig, Pigúiça ar ei gefn iddi addurno’r canghennau yn uchder y llygaid.
Pan orffennon nhw, roedd y goeden yn hardd hyd at y canol. Roedd y brig ar goll, lle roedd lle’r seren. Roedd mor uchel fel nad oedd neb yn gallu ei gyrraedd.
Ceisiodd Rex. Estynnodd ei fraich fach cymaint â phosib. Dim byd. Ceisiodd neidio. Twmp! Siglodd y dail, ond dim byd. “O’n i eisiau helpu,” meddai, â’i ben i lawr. “Ond mae fy mreichiau’n rhy fyr.”
Yna clywon nhw sŵn, twmp, twmp, twmp, yn araf iawn, fel camau mynydd. Mrs Gwddf Hir oedd hi, y diplodocws mawr, yn dod â gwddf mor hir nes bod ei phen yn cyrraedd cyn gweddill ei chorff.
“Dw i wedi clywed bod seren yn aros am wddf,” meddai hi, yn ei llais tawel arferol. A chododd y seren aur yn ofalus iawn, rhwng ei dannedd.
Estynnodd ei gwddf, ac estyn, ac estyn, drwy’r cymylau gwenog, a symudon nhw o’r ffordd. Pan gyrhaeddodd y brig, gosododd y seren ar flaen y goeden, yn hongian o ruban hir. Plim! Goleuodd y seren.
Ond roedd y rhuban yn siglo yn y gwynt. “Mae angen rhywun i lawr fan hyn i glymu pen y rhuban wrth y boncyff, yn dynn,” meddai Mrs Gwddf Hir. “Rhywun â breichiau bach, cryf.”
Cododd Rex ei ben. Rhedodd, cofleidio’r boncyff a chlymu cwlwm tynn, y ffordd mae braich fer yn unig yn gallu. Daeth y rhuban yn llonydd, a daeth y seren yn gadarn.
Edrychodd pawb i fyny. Roedd pob pêl yn adlewyrchu golau’r seren, ac roedd Coeden y Bydysawd yn disgleirio fel petai’n llawn heuliau bach yn cysgu.
“Rex sydd wedi gwneud y seren yn ddiogel,” meddai Mrs Gwddf Hir. Chwyddodd Rex ei frest, a throdd ei fochau gwyrdd ychydig yn goch.
Gorweddodd pawb o dan y goeden. Cyrliodd Mrs Gwddf Hir o’u cwmpas, fel clustog hir, gynnes, a dechrau adrodd stori yn dawel bach. Clywodd Trici y frawddeg gyntaf. Clywodd Rex yr ail. Chlywodd Pigúiça mo’r drydedd.
Winciodd y seren yn uchel yn araf, unwaith, fel petai’n dweud nos da. A chysgodd y goedwig gyfan.
