Roedd ystafell Pigúiça’n edrych fel petai corwynt o deganau wedi mynd drwyddi. Roedd pêl o dan y gwely, tedi ar y gadair, blociau ar wasgar ar y llawr ac asgwrn rwber yn hongian o’r llen. Doedd neb yn gwybod sut roedd e wedi cyrraedd yno.
Y tu allan, roedd yr awyr binc yn troi’n oren. Roedd y cymylau eisoes yn dylyfu gên.
“Pigúiça,” meddai Fofuxo, o’r drws. “Mae’n amser tacluso.” “O, na!” cwynodd hi, gan orwedd ar ei chefn yng nghanol y blociau. “Mae gormod o deganau! Fydda i byth yn gallu!”
Edrychodd Fofuxo ar yr ystafell, wedyn arni hi, a gwenu o’r ochr. “Beth am beidio â thacluso? Beth am ddweud nos da?” Cododd Pigúiça un glust. “Dweud nos da?”
“Wrth gwrs. Mae’r teganau’n blino hefyd. Maen nhw wedi chwarae gyda ti drwy’r dydd. Nawr mae angen iddyn nhw fynd i’w gwely bach eu hunain.”
Cododd Fofuxo’r bêl fel petai’n cario trysor. “Nos da, Bêl. Rwyt ti wedi rholio llawer heddiw.” A’i rhoi yn y gist, yn araf bach.
Chwarddodd Pigúiça. Cododd y tedi. “Nos da, Tedi. Ti oedd fy ngwestai yn y te parti.” A’i orwedd yn y gist, â’i ben ar glustog fach.
Un wrth un. Pentyrrwyd y blociau mewn rhes, yn cysgu’n glòs. Aeth y llyfr lluniau i’r silff, ar ei sefyll, wrth ymyl ei gymydog. Dim ond yr asgwrn rwber oedd ar ôl, yn uchel ar y llen.
“Dw i’n mynd i’w nôl e,” meddai Fofuxo. Estynnodd ei wddf, agor ei geg a thynnu’r asgwrn â’i ddannedd. Asgwrn enfawr oedd e, yn hirach na Pigúiça. Cariodd e at y gist, â chamau rhywun sy’n cario rhywbeth pwysig iawn. “Nos da, Asgwrn,” meddai Fofuxo, yn dawelach fyth. “Rwyt ti wedi mynd am lawer o dro heddiw.” A chaeodd y ddau y gist gyda’i gilydd.
Aeth yr ystafell yn dawel. Daeth y llawr i’r golwg, yn lân. Gadawodd y ffenest ddarn o olau euraid i mewn, a laniodd ar y carped fel cath.
Edrychodd Pigúiça o’i chwmpas. Hoffodd yr hyn a welodd. Roedd popeth yn ei le. Yfory, wrth ddeffro, byddai hi’n gwybod yn union ble i ddod o hyd i bob ffrind. “Mae ystafell dawel yn hardd,” mwmiodd. “Ac mae ystafell dawel yn helpu i gysgu,” meddai Fofuxo.
Dringodd Pigúiça i’r gwely. Roedd ei llygaid yn drwm. Roedd y gist, i lawr yno, yn edrych fel petai’n anadlu’n araf, yn llawn teganau’n breuddwydio.
“Nos da, ystafell,” meddai hi, bron â chysgu. “Nos da, bopeth.” A chysgodd, â chalon ysgafn ac ystafell mewn heddwch.
