
Hic! Cododd Pigúiça ei chlustiau. Hic! Edrychodd Fofuxo o’i gwmpas. Hic! Pwy oedd yn gwneud y sŵn yna?
Rex oedd e. Roedd yr igian arno. Ac am igian! Gyda phob hic, roedd ei gorff cyfan yn neidio, ei gynffon yn taro’r llawr, a deilen yn syrthio o’r goeden.
“Hic! Dim ond... hic... yfed dŵr o’n i,” eglurodd Rex. “Hic! A daeth e... hic... yn sydyn.”
“Gallwn ni wella hynny’n gyflym,” meddai Fofuxo. “Mae gen i syniad!” Safodd ar ei goesau ôl, pwyntio at yr awyr a thynnu wyneb enfawr, â’i dafod i un ochr a’i lygaid i’r llall.
Chwarddodd Pigúiça gymaint nes iddi bron â chwympo. Edrychodd Rex a dechrau chwerthin hefyd. Ond yng nghanol y chwerthin, daeth hic! Ac roedd y chwerthin yn llawn hician bach: ha-ha-hic-ha-hic.
“Weithiodd e ddim,” meddai Fofuxo, a mynd yn ôl ar bedair coes. “Trïa yfed dŵr â dy ben i lawr!” awgrymodd Tico, oedd wedi dod yn rhedeg. Ceisiodd Rex. Aeth y dŵr i fyny ei drwyn, a thisiodd. Atishw! Hic!
“Cadw dy wynt a chyfra i ddeg!” meddai Bolota. Daliodd Rex ei wynt. Aeth ei wyneb yn goch, wedyn yn borffor, wedyn bron yn las. Cyrhaeddodd wyth a gollwng y cyfan ar unwaith. Hiiic!
Daeth Trici i gerdded draw a cheisio hefyd: neidiodd ar un goes. Wedyn ar y llall. Wedyn gwnaeth ddawns fach. Dawnsiodd pawb o gwmpas Rex, oedd yn igian yn y canol, hic, hic, hic, yn yr un rhythm â’r gerddoriaeth nad oedd neb yn ei chwarae.
Yn y diwedd, blinodd pawb ac eistedd ar y llawr, â’u tafodau allan. Roedd Rex yn dal i igian, ond yn wannach erbyn hyn. Hic. Hic.
Cofiodd Pigúiça rywbeth. “Pan dw i’n gyffrous iawn, mae Fofuxo’n dweud wrtha i am anadlu’n araf bach. Efallai y bydd yn gweithio gydag igian hefyd.”
“Gad i ni drio gyda’n gilydd,” meddai Fofuxo. “Anadla i mewn drwy dy drwyn, yn araf iawn, fel petait ti’n arogli blodyn. Nawr chwytha allan drwy dy geg, fel petait ti’n diffodd cannwyll fach, fach.”
Anadlodd Rex i mewn. Chwythu allan. I mewn. Allan. Gyda phob anadl, aeth ei gorff yn feddalach ac yn dawelach. Anadlodd y lleill gydag e: blodyn, cannwyll, blodyn, cannwyll.
Hic... meddai, yn dawel iawn. Anadlodd eto. Blodyn. Cannwyll. Ac aros. Dim byd. Aros ychydig yn hirach. Dim byd. Roedd yr igian wedi mynd heb wneud sŵn.
“Mae wedi mynd!” sibrydodd Trici. “Mae wedi mynd i gysgu,” meddai Pigúiça, gan ddylyfu gên. Gyda chymaint o anadlu tawel, roedd cwsg wedi dod i bawb.
Fesul un, gorweddon nhw ar y glaswellt, â’u boliau’n llawn aer da. Y peth olaf glywodd Rex cyn cysgu oedd anadl ei ffrindiau, blodyn, cannwyll, blodyn, cannwyll, nes i bopeth fynd yn dawel.
