Pwy oedd yn crio uchaf ar blaned Dogavios yr wythnos honno? Nid y gwynt. Nid y cerrig. Fflwff oedd e, brawd bach newydd Pigúiça, oedd newydd gyrraedd ac oedd tua’r un maint â hosan wedi’i rholio.
Roedd pawb eisiau gweld Fflwff. Daeth Bolota â chadach bach meddal. Daeth Nina â blodyn bach oedd yn canu hwiangerddi. Roedd hyd yn oed y cymylau’n dod i lawr ychydig i sbecian drwy’r ffenest.
Arhosodd Pigúiça mewn cornel, â’i breichiau wedi’u croesi. Wel, â’i phawennau wedi’u croesi. “Does neb yn edrych arna i nawr,” grwgnachodd hi. “Dim ond arno fe. A dydy e ddim yn gallu gwneud dim byd. Dim ond cysgu a chrio.”
Clywodd Fofuxo, ond ddywedodd e ddim byd ar y pryd. Y diwrnod wedyn, gwahoddodd e Pigúiça am dro i sgwâr y pentref, ac aethon nhw â Fflwff gyda nhw, wedi’i lapio’n glyd.
Roedd y sgwâr yn llawn cŵn bach. Cyn gynted ag y gwelson nhw Fofuxo, rhedodd pob un ato a dringo drosto i gyd, ar ei gefn, ar ei ben, ar ei glustiau. Eisteddodd Fofuxo a chwerthin, gan adael i’r criw bach ddringo.
Dyna pryd deffrodd Fflwff a dechrau crio. Wââ! Ceisiodd Bolota ei siglo. Wnaeth hynny ddim gweithio. Ceisiodd Nina ganu. Wnaeth hynny ddim gweithio chwaith. A doedd Fofuxo, â chŵn bach yn hongian oddi arno ym mhobman, ddim yn gallu symud o gwbl.
Ochneidiodd Pigúiça, mynd yn agos at ei brawd a thynnu’r wyneb doniol roedd hi’n ei wneud orau: tafod i un ochr, un llygad ar gau a’i chlustiau’n ôl.
Stopiodd Fflwff grio. Edrychodd. Amrantodd. A rhoddodd e chwerthiniad bach, bach, y chwerthiniad cyntaf erioed yn ei fywyd.
Aeth y sgwâr i gyd yn dawel. “Mae e wedi chwerthin arnat ti,” meddai Fofuxo, o dan y pentwr o gŵn bach. “Ti yw’r unig un sy’n gallu gwneud iddo fe chwerthin fel’na.”
Teimlodd Pigúiça rywbeth cynnes yn ei brest. Tynnodd hi’r wyneb eto. Chwarddodd Fflwff eto. Tynnodd hi wyneb newydd, â’i dwy glust ymlaen. A chwarddodd e’n fwy fyth.
“Pan fydd e’n fawr,” meddai Pigúiça, “dw i’n mynd i’w ddysgu fe i redeg, i neidio mewn pyllau ac i dynnu wynebau. Fi yw’r chwaer fawr, ti’n gwybod?” “Dw i’n gwybod,” meddai Fofuxo. “Mae e’n lwcus.”
Y noson honno, roedd Fflwff yn cysgu yn ei fasged fach wrth ymyl gwely Pigúiça. Bob hyn a hyn byddai e’n gwneud sŵn bach, a byddai hi’n estyn ei phawen a’i gyffwrdd e, yn ysgafn, ysgafn.
“Nos da, Fflwff,” sibrydodd Pigúiça. Ochneidiodd y brawd bach. Ochneidiodd y chwaer fawr hefyd. A chysgodd y ddau, pob un yn ei gornel fach ei hun, yn anadlu’n araf, araf, yn yr un rhythm.
