Y bore hwnnw, roedd awyr binc Dogavios yn edrych yn wahanol. Roedd fel blanced orlawn ar fin gollwng plu.
Rhoddodd Pigúiça ei thrwyn allan drwy’r drws. Glaniodd rhywbeth oer, ysgafn ar ei flaen. Atishw! Tisiodd hi.
“Fofuxo! Mae’r awyr yn toddi!” gwaeddodd. O’r entrychion, roedd darnau bach gwyn yn disgyn, yn troelli’n araf, araf, fel petaen nhw’n dawnsio.
Daeth Fofuxo allan, edrych i fyny a gwenu. “Eira yw hwnnw, Pigúiça. Mae’r cymylau’n gollwng darnau bach, meddal o iâ. Dydy hi erioed wedi bwrw eira yma o’r blaen.” “Ga i ei fwyta?” gofynnodd hi. “Rho gynnig arni.”
Agorodd ei cheg a gadael i bluen eira lanio ar ei thafod. Nam. Diflannodd. Roedd yn oer a doedd dim blas arno, ond roedd yn goglais yr holl ffordd i lawr.
Cyn hir, daeth y criw cyfan. Suddodd Bolota at ei chlustiau mewn bryncyn o eira, gan adael dim ond ei thrwyn allan. Gadawodd Tico, mor hir ag y mae, lwybr oedd yn edrych fel neidr wedi’i thynnu â phensil.
Rholiodd Pigúiça, neidiodd a gwneud angel eira, gan agor a chau ei phawennau. Wedyn rholiodd Fofuxo belen fawr ac un fach, a gyda’i gilydd, gwnaethon nhw gi bach o eira, â dwy garreg fach yn lle ei lygaid.
“Mae angen enw arno,” meddai Pigúiça. “Plufyn!” gwaeddodd Tico. Felly Plufyn oedd e. Canodd y cerrig bach yn ei lygaid hmm, hmm, ac roedd fel petai Plufyn yn canu hefyd.
Roedd hyd yn oed blodau Dogavios yn wahanol. Yn lle ateb pan fyddai rhywun yn dod yn agos, roedden nhw wedi crychu, yn eu gynau nos o eira, ac yn sbecian dros y flanced wen fel petaen nhw’n dweud: “Rydyn ni’n mynd i gysgu nawr.”
Pan gyffyrddodd yr haul oren â’r bryniau, trodd yr eira’n las, a theimlodd pawb eu trwynau’n oer. Aethon nhw adref yn crynu ac yn chwerthin.
Yfodd Pigúiça gawl cynnes wrth ochr Fofuxo, â’i phawennau o dan flanced. Roedd y tŷ’n arogli o goed tân a nionod gwyrdd.
Y tu allan, roedd yr eira’n dal i ddisgyn heb ddweud gair. “Pam mae popeth mor dawel?” gofynnodd Pigúiça. “Mae’r eira’n cadw’r synau,” meddai Fofuxo. “Mae’n eu casglu nhw i gyd ac yn eu rhoi o dan y flanced wen, er mwyn i ni gysgu.”
Drwy’r ffenest, gwelodd Pigúiça Plufyn yn yr ardd, ag eira ar ei ysgwyddau. Roedd e’n edrych fel petai’n cysgu ar ei sefyll. Roedd y plu’n glanio ac yn glanio, un wrth un, a phob un yn gwneud blanced fach ychwanegol.
Dechreuodd ei llygaid glas gau. Pluen. Pluen arall. Dylyfodd Pigúiça gên a phwyso’i phen ar Fofuxo. Roedd y byd i gyd yn wyn, yn feddal ac yn dawel. A chysgodd hi.
