
Plip. Plip. Plip, plop.
Roedd hi wedi bod yn bwrw glaw ers i Pigúiça ddeffro. Glaw ar yr ardd lysiau, glaw ar y to, glaw ar y bêl goch oedd wedi’i hanghofio ar y lawnt. Roedd hyd yn oed cymylau Dogavios, oedd bob amser yn gwenu, yn edrych fel petai ganddyn nhw lawer iawn o waith i’w wneud.
“Pryd bydd e’n stopio?” gofynnodd Pigúiça, â’i thrwyn yn sownd yn y gwydr.
“Pan fydd y cymylau wedi gorffen dyfrio popeth,” meddai Fofuxo, yn gorwedd ar y ryg.
“A phryd byddan nhw’n gorffen?”
“Pan fyddan nhw wedi gorffen.”
Chwythodd Pigúiça yn ddiamynedd. Cerddodd hi at y drws. Yn ôl at y ffenest. At y drws eto. Gorweddodd ar ei chefn, â’i phedair pawen yn yr awyr. “Dw i wedi diflasu. Does dim byd i’w wneud pan mae hi’n bwrw glaw. Dim byd o gwbl.”
Yr eiliad honno, ymddangosodd cysgod gwyrdd, anferth y tu allan. Tap, tap, meddai crafanc enfawr ar y gwydr. Dracao oedd yno, yn wlyb diferu o’i ben i’w gynffon, â’i adenydd yn hongian fel ymbarél wedi torri.
“Sori am darfu,” meddai fe, yn dawel iawn, braidd yn swil. “Ga i aros i’r glaw fynd heibio fan hyn ar y feranda?”
Roedd e’n llawer rhy fawr i ddod i mewn. Felly agorodd Pigúiça a Fofuxo y ffenest, a gorffwysodd Dracao ei ben ar y sil, yn diferu. Daeth Pigúiça â’i blanced a sychu blaen ei drwyn, sef yr unig ran oedd yn ffitio.
“Dracao, wyt ti’n gwybod am gêm i ddiwrnod glawog?” gofynnodd Pigúiça.
Meddyliodd e. “Ras ddiferion. Mae pawb yn dewis diferyn ar y gwydr. Yr un sy’n cyrraedd y gwaelod gyntaf sy’n ennill.”
Dewisodd Pigúiça ddiferyn bach tew. Dewisodd Fofuxo un tenau. Dewisodd Dracao yr un mwyaf ohonyn nhw i gyd. Llithrodd y diferion i lawr yn gam, stopio, ymuno â diferion eraill a rhuthro’n sydyn. Roedd pawb yn gweiddi ac yn cefnogi. Wedyn fe welon nhw siapiau yn y cymylau: cwningen, tarten, esgid. Ac roedd Dracao mor hapus nes iddo ddechrau disgleirio, yn olau i gyd, ac aeth yr ystafell lwyd yn wyrdd ac yn euraid.
Pan stopiodd y glaw o’r diwedd, aeth Pigúiça allan i’r ardd. Roedd y pyllau’n adlewyrchu’r awyr binc, ac uwchben roedd y cymylau’n gwenu eto, â’u hwynebau bach blinedig a bodlon. Ffarweliodd Dracao â gwên a hedfan adref, yn diferu gwreichion bach disglair.
Yn y nos, daeth y glaw yn ôl, ond yn dawel, dawel y tro hwn. Plip... plip... plop... Gwrandawodd Pigúiça o’i gwely bach. Roedd e’n swnio fel petai rhywun yn canu hwiangerdd iddi. Plip... plip... A chysgodd hi.
