
Un stribed coch. Un stribed gwyn. Edrychodd Pigúiça ar y ddau stribed papur â’i thrwyn wedi crychu, fel rhywun yn edrych ar bos jig-so.
Diwrnod addurno’r goeden ar y bryn oedd hi, yr un sy’n sefyll ar ei phen ei hun ar ben y cae blodau. Roedd y criw i gyd wedi dod: Bolota, Tico, Nina. Ac roedd Fofuxo wedi dod ag syniad o lyfr.
“Ymhell i ffwrdd, mewn gwlad o’r enw Denmarc, mae teuluoedd yn gwneud calonnau papur i’w hongian ar y goeden Nadolig”, meddai. “Maen nhw’n cymryd dau stribed o liwiau gwahanol ac yn eu plethu, un trwy’r llall, nes iddyn nhw droi’n galon. Julehjerter yw’r enw, sy’n golygu calonnau Nadolig.”
“Fi sy’n gwneud y cyntaf!”, meddai Pigúiça. “Ar fy mhen fy hun!” A dechreuodd. Dros, o dan. Dros, o dan. Ond roedd y stribed coch yn llithro. Roedd yr un gwyn yn plygu’r ffordd anghywir. Pan oedd hi’n trefnu un, roedd y llall yn dod yn rhydd.
Ceisiodd eto. Ac eto. Y bedwaredd waith, roedd ei chalon yn edrych yn debycach i frechdan wedi’i gwasgu nag i galon. “Mae’r addurn hwn yn amhosib!”, ochneidiodd, gan eistedd ar y glaswellt â phlwmp.
Eisteddodd Fofuxo o’i blaen, yn gwenu. “Yn Nenmarc, prin neb sy’n gwneud y galon gyntaf ar ei ben ei hun”, meddai. “Fel arfer mae un yn dal a’r llall yn plethu. Wyt ti eisiau trio fel hyn?”
Meddyliodd Pigúiça. Doedd hi ddim eisiau cyfaddef, ond roedd hi wedi blino ar frechdanau wedi’u gwasgu. “Iawn. Ti sy’n dal.”
Daliodd Fofuxo’r ddau stribed â’i bawennau mawr, yn dynn iawn. Plethodd Pigúiça’n araf: dros, o dan, dros, o dan. Y tro hwn, ni lithrodd dim. Ac yn sydyn, dyna fe: calon sgwariau, goch a gwyn, â handlen fach ar ei phen i’w hongian.
“Edrych”, meddai Fofuxo. “Mae hanner yn goch, hanner yn wyn. Dyw un ar ei phen ei hun ddim yn troi’n galon. Mae’r ddwy gyda’i gilydd yn gwneud.”
Dechreuodd y criw cyfan weithio mewn parau. Roedd Bolota’n dal i Tico. Roedd Nina’n plethu gyda Bolota. Ni wnaeth neb galon berffaith, ond roedd pob un yn hardd yn ei ffordd ei hun, rhai’n gam, rhai’n dew, un â blodyn wedi glynu wrthi ar ddamwain.
Hongianon nhw’r calonnau ar y canghennau, fesul un. Yna lapiodd Fofuxo linyn o oleuadau bach o gwmpas y goeden, yn llifo i lawr i’r llawr fel nant fach lachar.
Wrth i’r haul fachlud, digwyddodd rhywbeth sy’n digwydd yn Dogavios yn unig: daeth y sêr allan yn gynnar a glanio’n uchel ar frig y goeden, gan dynnu cytserau rhwng y canghennau. Disgleiriodd y goeden gyfan.
Eisteddodd Pigúiça a Fofuxo yno, un gyferbyn â’r llall, yn edrych. “Ein calon ni yw’r harddaf”, sibrydodd hi. “Hi yw’r harddaf am iddi gael ei gwneud gan ddau”, atebodd yntau.
Y noson honno, cysgodd Pigúiça â stribed coch o dan ei phawen. A breuddwydiodd am galonnau papur yn siglo’n araf, araf bach, yn awel gynnes y bryn.
