“Heddiw na,” meddai Nina.
Roedd Pigúiça eisoes yn rhedeg, â’i phawennau ar agor, i roi’r cwtsh arferol i’w ffrind pwdl, â blew mor feddal â chotwm. Stopiodd ynghanol y ffordd, â’i phawennau wedi’u hymestyn yn yr awyr. “Beth wyt ti’n ei feddwl, heddiw na?”
“Heddiw does dim eisiau cwtsh arna i,” ailadroddodd Nina, yn dawel iawn. “Dw i eisiau aros fan hyn am ychydig, ar fy mhen fy hun, yn edrych ar y blodau.”
Doedd Pigúiça ddim yn deall. Cwtsh oedd y peth gorau yn y byd. Sut gallai rhywun beidio â’i eisiau? Teimlodd dristwch bach yn codi yn ei bol. “Wyt ti ddim yn hoffi fi mwyach?” “Dw i’n dy hoffi di’n fawr,” meddai Nina. “Dim ond heddiw does dim eisiau arna i.”
Roedd Pigúiça eisiau rhoi cwtsh beth bynnag. Cwtsh cyflym, meddyliodd, a bydd Nina’n ei hoffi. Dyna pryd y daeth Fofuxo, eistedd wrth ei hochr a dweud, heb unrhyw ddicter: “Pigúiça, pan fydd Nina’n dweud na, ei na hi yw e. Hi sy’n rheoli ei chorff, yn union fel rwyt ti’n rheoli dy gorff di.”
“Ond cwtsh cariadus yw e!” “Hyd yn oed cwtsh cariadus,” meddai. “Gall y ffordd o ddangos cariad newid. Mae’r cariad yn aros yr un fath.”
Meddyliodd Pigúiça. Cofiodd y diwrnod pan wnaeth Tico ei chosi hi a gofynnodd hi iddo stopio, ac fe stopiodd ar unwaith. Y diwrnod hwnnw, roedd hi wedi teimlo’n ddiogel, a hyd yn oed â mwy o awydd chwarae gydag e wedyn.
Felly eisteddodd gam bach i ffwrdd o Nina. “Ga i aros fan hyn, heb gyffwrdd?” “Cei,” meddai Nina, a chododd cornel ei cheg ychydig bach.
Yn lle cofleidio, cododd Pigúiça ei phawen a chwifio, yn araf iawn, fel petai’n dweud: “Dw i yma.” Chwifiodd Nina’n ôl. Chwarddodd y ddwy, heb wneud sŵn.
Aeth peth amser heibio. Glaniodd pili-pala ar flodyn, gadael, dychwelyd. Aeth y gwynt heibio’n ysgafn drwy glustiau’r ddwy. Dysgodd Pigúiça fod bod wrth ochr rhywun, heb wneud dim, hefyd yn ffordd o ddangos cariad.
“Pigúiça?” galwodd Nina. “Ie?” “Nawr dw i eisiau cwtsh.” “Alla i wir?” “Gelli.”
A chwtsh meddal oedd e, hir, yn llawn blew a chwerthin. Dyma’r cwtsh gorau’r flwyddyn, am ei fod wedi’i ofyn amdano.
Gyda’r nos, yn ei gwely bach, meddyliodd Pigúiça fod “na” hefyd yn ffordd o ddweud beth rydyn ni’n ei deimlo. A phan fyddwn ni’n gwrando ar na ffrind, mae’r cyfeillgarwch yn gryfach fyth.
O’r ffenest, chwifiodd am y tro olaf at dŷ Nina, yn bell i ffwrdd. Gosododd ei phen ar y gobennydd. A chysgodd Pigúiça, â’i phawennau’n llonydd, mewn heddwch.
