
“Ydy hi’n Nadolig eto?”, gofynnodd Pigúiça adeg brecwast. “Ddim eto”, meddai Fofuxo.
“A nawr, ydy hi?”, gofynnodd ar ôl cael bàth. “Ddim eto.” “A nawr?”, gofynnodd amser cinio, â’i cheg yn llawn cawl. Ochneidiodd Fofuxo a gwenu ar yr un pryd, sy’n anodd iawn ei wneud.
“Mae tri diwrnod ar hugain i fynd”, eglurodd. Ceisiodd Pigúiça gyfri i dri ar hugain ar fysedd ei phawennau, ond daeth y bysedd i ben yn gyntaf. “Mae hynny’n dragwyddoldeb!”, cwynodd, a gorwedd ar y llawr fel carped trist.
Meddyliodd Fofuxo am ychydig. Yna galwodd: “Tyrd gyda fi.” Aeth y ddau i ardd y coed, lle roedd llyfr enfawr, bron mor fawr â drws, yn agored bob amser. Roedd gwenyn bach Dogavios wrth eu bodd yn glanio ar ei gorneli i dorheulo.
 darn o siarcol, tynnodd Fofuxo lawer o gylchoedd ar y tudalennau, un wrth ymyl y llall. Un cylch ar gyfer pob diwrnod oedd ar ôl. “Calendr aros yw hwn”, meddai. “Bob nos, byddwn ni’n tynnu llun y tu mewn i gylch o rywbeth da a ddigwyddodd yn ystod y dydd. Pan fydd y cylchoedd wedi dod i ben, mae’n Nadolig.”
Y noson honno, meddyliodd Pigúiça a meddwl. Y bore hwnnw roedd hi wedi bwrw glaw, a syrthiodd diferyn ar flaen ei thrwyn, plip, gan gosi. Felly tynnodd lun diferyn yn y cylch cyntaf.
Drannoeth, aeth cwmwl yn gwenu heibio yn yr awyr, ar siâp dafad. Chwarddodd Pigúiça cymaint nes anghofio gofyn a oedd hi’n Nadolig. Gyda’r nos, tynnodd lun cwmwl.
Y diwrnod wedyn, camodd i mewn i bwll o fwd a gadael llwybr o olion pawennau ar draws y gegin gyfan. Smalio roedd Fofuxo ei fod yn mynd i fod yn flin, ond daeth i chwerthin gyda hi yn y diwedd. Gyda’r nos, tynnodd lun pawen, yn ofalus iawn.
Un prynhawn, dringodd Pigúiça ar garreg yr ardd a sbecian dros y llyfr, â’i llygaid yn llydan. “Fofuxo! Edrych faint o gylchoedd sydd â llun ynddyn nhw’n barod!” Gwenodd Fofuxo, yn gorwedd ar y glaswellt, â gwenynen fach yn cerdded ar ei drwyn.
“A’r un yma, sy’n wag?”, pwyntiodd hi. “Hwnna yw un yfory”, meddai. “Does neb yn gwybod eto beth fydd yn byw ynddo.”
Edrychodd Pigúiça ar y cylch gwag. Roedd yn ddoniol: cyn hyn, roedd dyddiau’r aros yn ymddangos yn hir a diflas. Nawr roedd rhywbeth y tu mewn i bob un. “Ydy’r aros wedi mynd yn fyrrach?”, gofynnodd. “Nac ydy”, meddai Fofuxo. “Mae wedi mynd yn llawnach.”
Y noson honno, tynnodd lun gwenynen yn cysgu, achos roedd hi wedi gweld un yn pendwmpian y tu mewn i flodyn. Yna aeth i’w gwely, â’i phawennau’n frwnt gan siarcol a’i phen yn llawn cwestiynau da.
Beth tybed fyddai’n byw yng nghylch yfory? Blodyn? Ffrind newydd? Pluen eira? Dylyfodd Pigúiça gên. I ddarganfod, roedd rhaid iddi gysgu’n gyntaf.
Felly caeodd ei llygaid glas, yn araf bach. Ac roedd yfory, yn dawel bach, yn dechrau cyrraedd.
