Roedd gwely bach newydd Pigúiça yn las fel ei llygaid, yn feddal fel cwmwl, ac roedd ganddo obennydd siâp asgwrn. Dyma’r gwely harddaf ar blaned Dogavios. Ac roedd e’n wag bob amser.
Achos bob nos, yn union amser gwely, byddai Pigúiça yn cydio yn y gobennydd asgwrn ac yn sleifio’n dawel i wely Fofuxo. Dringo i fyny, troi tair gwaith, a chyrlio’n belen yn erbyn ei fol.
Roedd Fofuxo yn meddwl y byd ohoni. Ond roedd Pigúiça yn cicio yn ei chwsg. Cicio’i glust, ei drwyn, ei gynffon. Un noson breuddwydiodd hi ei bod hi’n rhedeg ar ôl pili-pala, a gwthiodd hi Fofuxo allan o’r gwely.
“Pigúiça,” meddai fe yn y bore, a’i glust wedi plygu tu chwith allan. “Dw i’n meddwl ei bod hi’n amser i ti drio dy wely dy hun.” “Ond yno dw i ar fy mhen fy hun,” atebodd hi’n dawel.
Y noson honno, aeth y ddau i’r cae wrth ymyl y goeden oleuadau bach. Roedd yr awyr yn llawn sêr. Yn sydyn, saethodd seren wib ar draws yr awyr, wwwsh, gan adael llwybr disglair ar ei hôl.
“Gwna ddymuniad!” meddai Fofuxo. Caeodd Pigúiça ei llygaid yn dynn. “Dw i eisiau peidio â theimlo’n unig yn fy ngwely bach,” dymunodd hi.
Ar y ffordd adref, cafodd Fofuxo syniad. Helpodd e Pigúiça i lusgo’r gwely glas at y ffenest. O fan’na roedd hi’n gallu gweld yr awyr i gyd, a hefyd drws ei ystafell e, reit yr ochr draw.
Wedyn cododd e garreg fach lefn o’r ardd, un o’r rhai sy’n canu’n isel, a’i rhoi hi wrth ymyl y gobennydd asgwrn. “Mae hi’n canu drwy’r nos,” meddai fe. “Ac os wyt ti’n cnocio tair gwaith ar y wal, bydda i’n cnocio tair gwaith yn ôl.”
Gorweddodd Pigúiça. Roedd y gwely’n feddal go iawn. Roedd y garreg fach yn canu mmm, mmm, yn araf bach. Drwy’r ffenest roedd y sêr yn wincio, a hwyliodd cwmwl gwenog heibio gan chwifio arni.
Ond roedd hi eisiau profi’r peth. Cnoc, cnoc, cnoc, ar y wal. A daeth yr ateb o’r ochr arall: cnoc, cnoc, cnoc. Gwenodd Pigúiça yn y tywyllwch. Roedd e yno. Yn agos iawn. Dim ond yn ei wely ei hun.
Arhosodd hi yno’n gwylio’r awyr, yn disgwyl seren wib arall. Arhosodd ychydig bach. Arhosodd ychydig bach mwy. Aeth ei llygaid yn drwm, ac roedd y garreg fach yn dal i ganu.
Yna sylweddolodd hi rywbeth: roedd y dymuniad wedi dod yn wir. Roedd hi yn ei gwely ei hun a doedd hi ddim yn teimlo’n unig. Roedd ganddi’r sêr, y garreg fach, y ffenest a’r cnoc, cnoc, cnoc yr ochr draw i’r wal.
Cofleidiodd Pigúiça y gobennydd asgwrn, ymestyn ei phawennau heb gicio neb, a dylyfu gên yn hir, hir.
A chysgodd hi drwy’r nos, yn gynnes braf, yn y gwely glas. Yr ochr draw i’r wal, cysgodd Fofuxo hefyd, a’i ddwy glust yn y lle iawn.
