“Dim ond un swigen arall!” plediodd Pigúiça, am y bumed waith. Neu efallai’r chweched. Roedd hi wedi colli cyfri, a Fofuxo hefyd.
Roedd y ddau wedi bod yn y cae blodau ers y prynhawn, yn chwythu swigod sebon. Roedd yno swigod bach, swigod canolig ac un swigen mor fawr nes i Nina’r pwdl dyngu iddi weld cwmwl yn edrych arno’i hun ynddi.
Ond nawr roedd yr haul yn suddo y tu ôl i’r bryn, ac roedd tai bach y pentref yn goleuo’u ffenestri fesul un. Roedd hi’n amser mynd adref.
“Dw i ddim wedi blino,” meddai Pigúiça, a dylyfu gên mor fawr nes iddi bron â llyncu swigen. Esgusodd Fofuxo nad oedd e wedi sylwi.
“Iawn,” meddai fe, gan eistedd ar y glaswellt. “Ond oeddet ti’n gwybod bod swigod yn mynd i gysgu hefyd?” “Dydy swigod ddim yn cysgu,” atebodd hi’n amheus. “Ydyn, maen nhw. Edrych draw fan’na.”
Edrychodd Pigúiça. Roedd y swigod oedd yn dal i hofran yn disgyn yn araf, yn arafach ac yn arafach, nes glanio ar y blodau. A’r blodau, yn dyner iawn, yn cau eu petalau o’u cwmpas, fel rhywun yn tynnu blanced dros ffrind.
“Weli di?” sibrydodd Fofuxo. “Maen nhw wedi chwarae drwy’r dydd. Nawr maen nhw’n gorffwys, er mwyn bod yn grwn braf eto yfory.”
Meddyliodd Pigúiça am y peth. Roedd hi wedi chwarae drwy’r dydd hefyd. Roedd ei phawennau’n drwm, a’i chynffon prin yn ysgwyd. “Ond beth os na fydd chwarae yfory cystal?” gofynnodd hi.
Cododd Fofuxo y pot sebon a chwythu un swigen olaf, yn araf bach. “Gad i ni wneud swigen gadw,” meddai fe. “Rwyt ti’n dweud wrthi bopeth rwyt ti eisiau ei chwarae yfory. Mae hi’n ei gadw’n saff i ti.”
Aeth Pigúiça yn agos, agos at y swigen a sibrwd: “Yfory dw i eisiau gwneud swigen mor fawr â thŷ. A rhedeg gyda Nina. A dod o hyd i’r garreg sy’n canu’r gân bertaf.”
Disgleiriodd y swigen, yn llawn cynlluniau, a glanio ar lygad y dydd, a gaeodd yn ofalus o’i chwmpas. “Dyna ni,” meddai Fofuxo. “Mae’n saff. Bydd hi’n ei roi’n ôl i ti yfory.”
Yna gadawodd Pigúiça i Fofuxo ei chario hi adref ar ei gefn. Ar y ffordd, ceisiodd hi gyfri faint o ffenestri oedd wedi’u goleuo yn y pentref. Un, dau, tri... a cholli cyfri eto.
Erbyn cyrraedd ei gwely bach, roedd hi mor llipa â swigen wedi glanio. Taenodd Fofuxo y flanced drosti, a rhoddodd hi ochenaid fach gron.
Y tu allan, yn y cae, roedd y blodau’n siglo’n araf, yn cadw’r swigod a’r cynlluniau’n saff. Ac roedd Pigúiça yn cysgu, yn breuddwydio am yfory, a fyddai’n cyrraedd yn gynnar, gynnar.
