Fore diwrnod y pigiad, deffrodd Pigúiça â’i bol yn llawn pili-palod. Y math nad ydyn nhw’n hedfan, dim ond troelli a throelli.
“Heddiw rydyn ni’n mynd at y Doctor Mwstás,” meddai Fofuxo. “Dim ond i weld a wyt ti’n tyfu’n dda.”
“Dw i’n tyfu’n wych!” meddai Pigúiça. “Does dim angen gweld. Dw i’n credu.” A chuddiodd y tu ôl i redyn, nad oedd yn cuddio hanner ei chynffon hyd yn oed. Chwarddodd Fofuxo ddim. Eisteddodd wrth ei hochr ac aros ychydig.
“Mae bod ofn yn normal,” meddai. “Roedd ofn arna i hefyd.” “Arnat ti?” gofynnodd Pigúiça, gan sbecian rhwng y dail. “Arna i. Ro’n i’n meddwl bod y feddygfa’n lle’n llawn pethau rhyfedd. Ond dim ond lle mae pobl yn gofalu amdanon ni yw e.”
Anadlodd Pigúiça’n ddwfn, dod allan o’r rhedyn a cherdded yn glòs, glòs wrth flew euraid ei ffrind.
Roedd meddygfa’r Doctor Mwstás y tu mewn i lyfrgell gron, â silffoedd mewn bwâu a llyfrau ag adenydd yn hedfan o amgylch y nenfwd. Schnauzer oedd y doctor, â sbectol gron a mwstás gwyn oedd yn symud pan fyddai’n siarad.
“Bore da, Pigúiça! Cyn dim, dw i’n mynd i ddangos pob peth i ti.” Dangosodd y tortsh bach sy’n edrych i mewn i’r glust. Dangosodd y gwrandawr bach, sy’n clywed y galon. Gwrandawodd Pigúiça ar galon Fofuxo: twm, twm, twm. Dyna’r sŵn tawelaf yn y byd.
“A nawr y pigiad,” meddai’r doctor. “Pigiad cyflym yw e, mor fach â thisian. Wyt ti eisiau tric? Edrycha ar y llyfr disglair ar y llawr a chyfra faint o lyfrau sy’n hedfan.”
Edrychodd Pigúiça. Roedd y llyfr agored yn disgleirio fel darn o leuad. Dechreuodd gyfri. “Un, dau, tri...” Daliodd Fofuxo ei phawen fach. “Pedwar!” meddai Pigúiça. “Doctor, pedwar llyfr ag adenydd!”
“Da iawn,” meddai’r Doctor Mwstás. “Ac rydyn ni wedi gorffen.” “Wedi gorffen?” “Ydyn.” Agorodd Pigúiça ei cheg. Doedd hi wedi teimlo dim ond ychydig bach, tisian ysgafn, a dyna ni. “Dim ond hynny?”
“Dim ond hynny. Roeddet ti’n ddewr iawn. Dydy dewrder ddim yn golygu peidio â chael ofn, Pigúiça. Mae’n golygu cael ofn a mynd ymlaen beth bynnag.”
Cafodd sticer seren ddisglair i’w ludo ar ei phawen. Ar y ffordd yn ôl, dangosodd y sticer i’r cymylau, a gwenodd y cymylau.
Gyda’r nos, yn ei gwely bach, meddyliodd Pigúiça am y diwrnod. Roedd y pili-palod yn ei bol wedi mynd, un wrth un. Dim ond cynhesrwydd braf oedd ar ôl.
“Tra byddi di’n cysgu,” sibrydodd Fofuxo, “mae’r pigiad yn dysgu sut i dy amddiffyn di.”
Edrychodd Pigúiça ar y seren yn disgleirio ar ei phawen. Twm, twm, twm, aeth ei chalon, yn araf iawn. A chyda’r sŵn tawel hwnnw, syrthiodd i gysgu.
