
Y noson honno, doedd cwsg Pigúiça ddim wedi cyrraedd eto. Roedd ei meddyliau’n neidio o un lle i’r llall, fel adar mewn coeden, ac yn gwrthod bod yn llonydd am eiliad. Roedd noson Dogavios yn dawel: roedd y cymylau’n dylyfu gên ac roedd y blodau eisoes wedi cau eu petalau.
“Tyrd gyda fi,” meddai Fofuxo, yn dawel. Aethon nhw i lannerch lle roedd y sêr yn hongian o’r canghennau, yn agos iawn, fel llusernau bach. “Gad i ni gyfri. Ond yn araf. Un seren ar gyfer pob anadl.”
Gorweddodd y ddau ar y glaswellt meddal, â’u boliau i fyny. Gelli di orwedd fel hyn hefyd, yn dawel iawn, a dod gyda nhw.
Deg. Y seren gyntaf yw’r fwyaf, yn wynnach, reit uwchben. Anadla i mewn, yn araf, drwy’r trwyn. Gollwng, yn araf bach. Edrych mor ddisglair yw hi, heb ymdrech. Mae’r pawennau blaen yn mynd yn feddal, yn feddal, fel cotwm.
Naw. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r pawennau ôl hefyd yn mynd yn feddal, yn drwm, yn suddo i’r glaswellt.
Wyth. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r bol yn codi ac yn disgyn, yn codi ac yn disgyn, fel ton fach ar lyn tawel.
Saith. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r ysgwyddau’n gostwng, ymhell o’r clustiau, fel petai rhywun wedi tynnu sach oddi arnyn nhw.
Chwech. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r clustiau’n dawel. Dim ond y gwynt maen nhw’n ei glywed, yn ysgafn iawn.
Pump. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r trwyn yn ymlacio. Mae’r geg yn agor ychydig, yn feddal, yn ddiog.
Pedwar. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r bochau’n mynd yn feddal. Bron yn wên, heb fwriad.
Tri. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r llygaid yn mynd yn drwm, yn drwm, fel dwy garreg fach yn disgyn yn araf mewn afon.
Dau. Anadla i mewn. Gollwng. Mae’r meddyliau, oedd yn neidio, yn mynd heibio fel cymylau, ymhell, bell, ac nid oes angen eu dilyn mwyach.
Un. Mae’r seren olaf yn fach ac yn gynnes. Anadla i mewn. Gollwng. Ac mae’r cwsg, oedd ar ei ffordd, wedi cyrraedd o’r diwedd ac wedi gorwedd wrth ei hochr, yn dawel iawn.
Teimlodd Pigúiça ei chorff cyfan yn drwm ac yn gynnes, fel carreg sydd wedi treulio’r dydd yn yr haul. Roedd pob darn bach ohoni wedi’i gyfri, ei gofleidio a’i roi i orffwys. Doedd dim byd arall i’w wneud. Dim byd i’w ddatrys. Dim byd i’w gofio. Dim ond aros yno, yn anadlu, yn dawel, â’r awyr gyfan uwch ei phen, fel blanced o ddotiau golau.
Doedd Pigúiça ddim yn cyfri mwyach. Doedd Fofuxo ddim chwaith. Roedd y sêr yn disgleirio’n araf, yn araf, dim ond i wylio dros eu cwsg.
A nawr dy dro di yw cyfri. Deg. Anadla i mewn. Gollwng. Naw...
