
Pwing! Pwing! Pwing! Neidiai’r bêl goch mor uchel nes iddi bron gyffwrdd â’r simneiau.
Bore Nadolig oedd hi, a dyna oedd anrheg Pigúiça: pêl goch, sgleiniog, yn bownsio fel pe bai sbringiau y tu mewn iddi. Rhedodd gyda’r bêl i sgwâr y pentref, lle mae gan y tai bach esgyrn croes ar y to ac roedd y goeden fawr wedi’i haddurno i gyd â goleuadau lliwgar.
Yn y sgwâr, roedd y criw eisoes yn chwarae. Nina, yn wyn a blewog fel pluen o gotwm. Bisged, bîgl â chlustiau hir nad oedd byth yn llonydd. A Pingo, cefnder bach Fofuxo, yn euraidd fel e, ond mor fach â bara.
“Pêl hyfryd!”, cyfarthodd Bisged. “Wnei di ei thaflu ata i?” Cofleidiodd Pigúiça’r bêl â’i dwy bawen. “Na. Fy un i yw hi. Fi gafodd hi.”
Edrychodd y tri ar ei gilydd a mynd yn ôl at y gêm dal. Arhosodd Pigúiça yng nghornel y sgwâr gyda’r bêl. Taflu i fyny a dal. Taflu eto a dal. Taflu’n bell, rhedeg, nôl, dod yn ôl. Taflu’n bell, rhedeg, nôl, dod yn ôl.
Y degfed tro, roedd ei thafod allan. Ac, a dweud y gwir, roedd hyn yn mynd yn ddiflas braidd. Ar yr ochr arall, roedd y criw’n chwerthin cymaint nes bod hyd yn oed goleuadau’r goeden yn fflachio’n gyflymach.
Yna dihangodd y bêl. Bownsiodd ar garreg, bownsiodd ar risiau a rholio, a rholio, nes stopio wrth droed Bisged.
Daliodd Pigúiça ei hanadl. A fyddai e’n mynd â’r bêl iddo’i hun? Arogleuodd Bisged y bêl, ei gwthio â’i drwyn, yn ofalus, a’i dod â hi’n ôl ati. “Dyma ti. Syrthiodd.”
Edrychodd Pigúiça ar y bêl. Edrychodd ar Bisged. Teimlodd rywbeth rhyfedd yn ei bol, fel pan fyddwn ni’n sylweddoli ein bod ni wedi bod yn anghywir. “Diolch”, meddai’n dawel. Yna cymerodd anadl ddwfn. “Hoffech chi chwarae â hi? Gyda mi?”
Ffrwydrodd y sgwâr gan lawenydd. Dyfeision nhw gêm y bêl yn yr awyr: ni châi neb adael i’r bêl syrthio i’r llawr. Roedd Nina’n taro â’i phen. Roedd Pingo’n neidio ac yn methu bob tro, ond yn chwerthin mor uchel nes i bawb chwerthin gydag e. Rhedai Bisged igam-ogam. A darganfu Pigúiça fod y bêl yn neidio’n llawer uwch pan oedd pedwar ci bach yn ei thaflu ar yr un pryd.
Chwaraeon nhw nes i’r simneiau ollwng mwg swper a’r mynydd draw yn y pellter droi’n borffor. Aeth neb â’r bêl i ffwrdd. Pigúiça oedd ei pherchennog o hyd. Ond nawr roedd yn bêl yn llawn ffrindiau.
Gyda’r nos, cysgodd y bêl goch wrth droed y gwely. Edrychodd Pigúiça arni a gwenu. “Yfory chwaraewn ni eto”, sibrydodd. “Pawb gyda’n gilydd.”
Yna cyrliodd ei chynffon, gorffwys ei thrwyn ar y bêl a chau ei llygaid. Pwing, pwing, pwing, meddai’r bêl yn ei breuddwydion, yn arafach bob tro.
