Y bore hwnnw, roedd y cae’n llawn cŵn bach. Roedden nhw’n rhedeg, yn rholio, yn neidio, a phob un yn gwisgo coler â thagiau bach yn tincial.
Yn eu canol, roedd Zeca, ci pyg newydd yn y criw. Roedd ganddo drwyn wedi’i wasgu, clustiau llipa a chynffon fach gyrliog fel malwen.
Fofuxo oedd y cyntaf i’w gyfarch. “Helo, Fofuxo dw i! Wyt ti eisiau chwarae nôl ffon?” “Ydw!” meddai Zeca, â’i lygaid yn disgleirio.
Ac i ffwrdd â’r ddau, yn rhedeg ar draws y cae. Roedden nhw’n chwerthin yn uchel. Roedd un yn gollwng y ffon, a’r llall yn ei nôl. Wedyn roedden nhw’n cyfnewid.
Arhosodd Pigúiça mewn cornel, yn eistedd. Edrychodd arnyn nhw. Edrychodd ar y llawr. Edrychodd eto. Dechreuodd rhywbeth poeth godi yn ei bol. Nid dicter oedd e. Nid tristwch oedd e. Y ddau gymysg oedd e, wedi’u gwasgu’n dynn.
“Fy ffrind gorau i yw Fofuxo!” mwmiodd yn dawel. “Edrychodd e ddim arna i hyd yn oed.” Trodd ei thrwyn i’r ochr arall, croesi ei phawennau ac aros yno, â’i hwyneb yn gaeedig.
Ond mae gan Fofuxo drwyn da iawn am deimladau ei ffrindiau. Pan sylwodd ar dawelwch Pigúiça, stopiodd y gêm ar unwaith a rhedeg draw. “Pigúiça, wyt ti’n iawn?” “Nac ydw,” meddai hi. “Rwyt ti’n chwarae gyda Zeca yn unig.”
Eisteddodd Fofuxo wrth ei hochr, yn araf. Trodd ei lygaid yn las tywyll, fel y byddai’n digwydd pan oedd ganddo rywbeth pwysig i’w ddweud. “Wyt ti’n gwybod am fy nghalon i?” gofynnodd. “Mae ganddi ystafell i bob ffrind. Pan ddaeth Zeca, agorodd ystafell newydd. Ond ddaeth neb allan o unrhyw ystafell, ddim hyd yn oed ti.”
Edrychodd Pigúiça arno. Oerodd y peth poeth yn ei bol ychydig bach. “Dy ystafell di yw’r fwyaf oll,” ychwanegodd Fofuxo. “Mae ganddi ffenest yn llawn sêr.” Chwarddodd Pigúiça, heb fwriadu, drwy ei thrwyn.
Yr ochr arall i’r cae, edrychodd Zeca arnyn nhw, braidd ar goll, heb wybod ble i fynd. Dyma’r tro cyntaf iddo fod yno. Doedd e’n nabod neb ond Fofuxo.
Anadlodd Pigúiça’n ddwfn. Cododd a mynd ato. “Helo. Pigúiça dw i. Wyt ti eisiau gweld rhywbeth cŵl? Mae cerrig sy’n canu yn y goedwig.”
“Cerrig sy’n canu?” meddai Zeca, â’i geg ar agor. “Ydw!”
Aeth y tri, ochr wrth ochr. Canodd y cerrig yn dawel, dim ond iddyn nhw. A phan fachludodd yr haul, roedd tri chi bach blinedig yn cysgu’n pwyso ar wreiddyn coeden, â chynffon falwen Zeca reit wrth ymyl cynffon flewog Pigúiça.
