“Agor dy geg fach,” gofynnodd Fofuxo. Gwasgodd Pigúiça ei gwefusau. Gwasgodd nhw mor dynn nes i’w thrwyn cyfan grychu. Doedd dim un dant i’w weld.
“Dw i ddim eisiau brwsio,” meddai, â’i cheg ar gau, ac fe ddaeth allan fel “mmm nmm ddim bwsio”. Arhosodd Fofuxo. Roedd e wedi dysgu bod aros yn gweithio’n well na mynnu.
“Pam lai?” gofynnodd. Agorodd Pigúiça gornel fach o’i cheg. “Am ei fod yn ddiflas. Mae’n goglais. A dw i’n gysglyd eisoes.”
“Dw i’n deall,” meddai Fofuxo. “Ro’n i’n meddwl ei fod yn ddiflas hefyd. Wyt ti eisiau gwybod beth ddarganfyddais i?” Agorodd Pigúiça un llygad. “Beth?”
“Mae gan ddannedd fywyd yn y nos,” sibrydodd. “Pan fyddwn ni’n cysgu, maen nhw’n sgwrsio. Os ydyn nhw’n lân, maen nhw’n canu cân hardd, yn dawel bach. Os oes briwsion bwyd arnyn nhw, maen nhw’n peswch ac yn cwyno, ac rydyn ni’n deffro yn y bore â cheg ryfedd.”
“Mae dannedd yn canu?” gofynnodd Pigúiça, â llygaid mawr. “Ydyn. Wyt ti eisiau clywed fy rhai i?”
Agorodd Fofuxo ei geg mewn gwên lydan. Roedd modd gweld pob dant gwyn, yn disgleirio fel perlau. Daeth Pigúiça’n agos iawn a gwrando. Chlywodd hi ddim byd. Ond dychmygodd gân fach denau: ti-li-li, ti-li-li.
“Dw i’n ei chlywed!” meddai, gan ddweud celwydd bach. Yna chwarddodd. “Hynny yw, dw i’n ei dychmygu.” “Mae dychmygu’n cyfrif hefyd,” meddai Fofuxo.
Cymerodd ddau frws bach, un i bob un, a dyfeisio gêm. “Rydyn ni’n brwsio nes bod cân y garreg sy’n canu’n gorffen. Ar y top, ar y gwaelod, yn y blaen, yn y cefn.”
Cododd Pigúiça’r brws. Roedd yn goglais ar y dechrau, ond wedyn dim cymaint. Roedd y dannedd blaen, â’r ewyn mintys, yn edrych fel petaen nhw dan eira. Brwsiodd y rhai cefn, lle roedd hi’n anodd cyrraedd, yn ofalus iawn, un wrth un.
Y tu allan, roedd y garreg yn canu’n araf. La, la, la, la. Roedd y gân yn hir, a brwsiodd Pigúiça tan y ‘la’ olaf. Wedyn rinsiodd, poeri’r ewyn ac edrych yn y drych.
Ymddangosodd gwên enfawr. Gwyn, yn disgleirio, yr un fath â gwên Fofuxo. “Mae’n edrych fel lleuad lawn,” meddai hi, yn falch. “Nawr bydd dy ddannedd bach yn canu drwy’r nos,” meddai Fofuxo.
Aeth Pigúiça i’r gwely, â’i cheg yn ffres o fintys a’i chalon yn llawen. Gosododd ei phen ar y gobennydd, â gwên fach doedd hi ddim yn gwybod ei bod hi’n ei gwneud.
Ac yn dawel iawn, yn ddwfn yn ei chwsg, clywodd hi. Ti-li-li, ti-li-li. Roedd ei dannedd bach yn canu, dim ond iddi hi.
