Roedd y bocsys i gyd wedi’u pentyrru wrth y drws.
Mewn un roedd blanced Pigúiça. Mewn un arall, y bêl fach goch a’r bowlen ddŵr. Yn yr un lleiaf oll, roedd côn pinwydd roedd hi wedi’i ffeindio ar ddiwrnod cyntaf yr eira.
Roedd hi’n ddiwrnod symud tŷ. Roedd Pigúiça yn mynd i fyw mewn bwthyn newydd yr ochr draw i’r bryn. Ond roedd hi’n eistedd yng nghanol yr hen dŷ bach, heb unrhyw awydd i fynd.
“Dw i ddim eisiau mynd,” meddai hi wrth Fofuxo, oedd wedi dod i helpu. “Fan hyn mae fy ffenest i. Ohoni hi dw i’n gweld y lleuad. Beth os nad oes lleuad yn y bwthyn newydd?”
Meddyliodd Fofuxo am ychydig. “Gad i ni wneud hyn. Fe awn ni â’r tŷ bach gyda ni.”
“Dwyt ti ddim yn gallu mynd â thŷ, Fofuxo!”
“Ydw, dw i’n gallu,” meddai fe. “Mae tŷ wedi’i wneud o’n pethau ni. O dy flanced di. O dy bêl di. O dy arogl di. Mae hynny i gyd yn ffitio yn y bocsys.”
Felly dringon nhw’r bryn, yn cario’r bocsys. Aeth Pigúiça ar y blaen, yn cario’r côn pinwydd yn ei cheg, yn ofalus iawn.
Roedd gan y bwthyn newydd do gwellt a bwa o rosod dros y fynedfa. Pan aeth Pigúiça oddi tano, siglodd y rhosod a dweud, gyda’i gilydd: “Croeso!” Cafodd hi fraw bach, ac wedyn roedd hi’n meddwl ei fod e’n ddoniol.
Y tu mewn, roedd popeth yn arogli’n newydd. Roedd y llawr yn gwichian mewn ffordd wahanol. Rhoddodd Pigúiça y bêl mewn un gornel, y bowlen ddŵr yn y llall, a’r côn pinwydd reit ar sil y ffenest. Wedyn taenodd hi’r flanced a rholio arni, o un ochr i’r llall, nes ei bod hi’n arogli ohoni hi. Yna rhedodd hi allan drwy’r drws agored i weld yr ardd.
Roedd yno ardd lysiau, carreg oedd yn canu’n dawel, a thwll perffaith i guddio esgyrn. Ac o ben y bryn, roedd hi’n gallu gweld yr hen dŷ bach, yn fach, fach i lawr yn y pant.
“Mae e’n dal yno,” meddai Pigúiça. “Ga i fynd i ymweld?”
“Unrhyw bryd rwyt ti eisiau,” meddai Fofuxo.
Pan ddaeth y nos, gorweddodd Pigúiça ar y flanced oedd yn arogli fel cartref. Edrychodd hi drwy’r ffenest newydd, braidd yn amheus. Ac yno roedd hi, yn grwn ac yn wyn, yn sbecian dros y rhosod: y lleuad. Yr un hen leuad, oedd wedi dod gyda hi wrth symud.
Ochneidiodd Pigúiça yn fodlon. Dywedodd hi nos da wrth y lleuad, nos da wrth y côn pinwydd, nos da wrth y bwthyn. A syrthiodd hi i gysgu yn y tŷ newydd fel petai hi wedi byw yno erioed.
