Roedd llyn Dogavios mor llyfn â drych. Roedd coeden ynddo, roedd cwmwl ynddo, a hyd yn oed seren, pan oedd hi’n nos. Roedd pawb wrth eu bodd â’r llyn. Pawb, ond Pigúiça.
“Tyrd, Pigúiça!” gwaeddodd Bolota, oedd eisoes yn y dŵr, â’i chlustiau hir yn arnofio fel dau gwch bach. “Mae’n hyfryd!” “Dw i’n iawn fan hyn,” atebodd Pigúiça. Fan hyn oedd tri cham o’r ymyl.
Roedd hi’n ddewr gyda chreigiau uchel, pyllau enfawr a chwilod rhyfedd. Ond roedd y llyn yna mor fawr! Ac yn y canol, roedd y dŵr yn tywyllu, ac roedd hi’n methu gweld beth oedd oddi tano. Dim ond wrth feddwl amdano, gwnaeth ei bol gwlwm bach.
Daeth Fofuxo ac eistedd ar y lan, heb ddweud dim am nofio. “Dw i’n mynd i aros ychydig fan hyn,” meddai. “Mae’r haul yn braf.” Eisteddodd Pigúiça wrth ei ochr. Edrychodd y ddau ar y dŵr, ac yno roedden nhw hefyd, ochr wrth ochr: husky â llygaid glas a golden i gyd yn euraid.
“Wyt ti eisiau gwlychu un bawen yn unig?” gofynnodd Fofuxo. “Un yn unig?” “Un yn unig. Os na fyddi di’n ei hoffi, tynna hi allan.”
Estynnodd Pigúiça ei phawen flaen a chyffwrdd â’r dŵr. Daeth tonnau bach o’r man, yn agor cylchoedd, a chrynodd ei hadlewyrchiad fel petai’n chwerthin. Roedd yn ffres. Doedd e ddim yn ddrwg. Roedd e hyd yn oed braidd yn ddiddorol. “Mae’n ffres,” meddai, wedi’i synnu.
Wedyn, dwy bawen. Wedyn, y pedair, yno yn y bas, lle prin roedd y dŵr yn gorchuddio bysedd ei thraed. Arhosodd Bolota gerllaw, yn arnofio’n araf, heb frys a heb dynnu neb.
“Mae’r dŵr yn dy ddal di,” meddai Bolota. “Os gadewi di i dy gorff fynd yn ysgafn, bydd e’n dy godi di. Wyt ti eisiau gweld?” A gorweddodd ar ei chefn, â’i bol i fyny, yn edrych ar yr awyr fel rhywun yn edrych ar nenfwd ystafell hardd iawn.
“Dw i’n aros fan hyn, lle mae modd cyffwrdd â’r gwaelod,” meddai Fofuxo. “Dw i’n mynd i dy ddal di oddi tano, am ychydig yn unig.” Anadlodd Pigúiça’n ddwfn. Unwaith. Ddwywaith. A gollyngodd y ddaear.
Daliodd y dŵr hi, yn feddal, fel gwely bach sy’n siglo. Symudodd ei phawennau bach, a gollyngodd Fofuxo’n araf. “Dw i’n arnofio!” gwaeddodd. “Fofuxo, edrycha! Dw i’n arnofio!”
Aeth hi ddim yn bell. Dim ond hyd at lle roedd Pigúiça eisiau, rhyw dri tharo â’i phawennau, at gysgod y goeden. Ond roedd yn ddigon iddi ddychwelyd i’r lan â’i thrwyn yn diferu a gwên o glust i glust.
Ar ddiwedd y prynhawn, gorweddodd y tri ar y glaswellt, yn sychu yn yr haul, wrth i’r llyn droi’n binc gyda’r awyr. Doedd y llyn ddim yn edrych yn rhy fawr mwyach. Roedd yn edrych fel ffrind tawel, oedd wedi aros nes ei bod hi’n barod.
Gyda’r nos, yn gorwedd yn ei gwely bach, roedd Pigúiça’n dal i deimlo siglo’r dŵr, yn araf, i fyny ac i lawr, fel crud. Caeodd ei llygaid a dychmygu’r llyn llyfn, â seren ynddo, a hithau’n arnofio yno, yn ysgafn, ysgafn, ysgafn.
A chysgodd felly, yn siglo, heb unrhyw ofn.
