
“Annwyl Siôn Corn”, ysgrifennodd Pigúiça, â blaen ei thafod allan. Yna stopiodd, cnoi’r pensil ac edrych ar Fofuxo. “Faint o bethau sy’n ffitio mewn llythyr?”
Roedd y ddau’n eistedd ar laswellt y coed, â llyfr nodiadau mawr yn agored ar lin Fofuxo. Roedd deg noson tan y Nadolig, a’r noson honno roedd y cwmwl post yn mynd i basio: cwmwl bach sy’n gwenu ac sy’n casglu’r llythyrau o ffenestri Dogavios i fynd â nhw at Siôn Corn.
“Mae popeth rwyt ti eisiau’n ffitio”, meddai Fofuxo. A dechreuodd Pigúiça ysgrifennu heb stopio.
“Dw i eisiau pêl sy’n neidio ar ei phen ei hun. Sled coch. Castell o glustogau. Cant o fisgedi. Na, dau gant. Siglen sy’n mynd i fyny at y cymylau. A drwm.”
Llanwodd y dudalen. Trodd y ddalen a llanwi’r nesaf. Chwarddodd Fofuxo’n dawel. “Bydd rhaid i Siôn Corn gael sled ar dy gyfer di yn unig.”
Stopiodd Pigúiça â’r pensil yn yr awyr. “Sled i mi yn unig?” “Ond beth am y lleill? Beth os na fydd lle yn y sach?”
“Wyt ti eisiau clywed cyfrinach?”, meddai Fofuxo. “Dim rhestr siopa yw llythyr. Ffordd yw hi o ddweud beth sy’n byw yn dy galon. Sut oedd dy flwyddyn. A beth rwyt ti’n ei ddymuno go iawn, go iawn.”
Aeth Pigúiça’n dawel, yn meddwl. Meddyliodd am Bolota, oedd wedi rhwygo ei hoff flanced ar frigyn. Meddyliodd am Tico, a gollodd ei bêl yn yr afon ac a dreuliodd ddyddiau â’i glustiau i lawr. A meddyliodd fod y nosweithiau’n mynd yn oer.
Felly cododd y rwber. Dilëodd y castell, y drwm a chant naw deg o fisgedi. Cadwodd y sled coch, achos roedd hi eisiau hwnnw’n fawr iawn. Ac ysgrifennodd: “I Bolota, blanced gynnes. I Tico, pêl sy’n arnofio. Ac i bawb yn Dogavios, na fydd neb yn teimlo’n oer y gaeaf hwn.”
Yna soniodd am y flwyddyn: “Dysgais arnofio yn y llyn a siarad yn y cylch, hyd yn oed â llais yn crynu. Bues i’n dda bron bob amser. Y troeon eraill, ymddiheurais.”
“A nawr, sut ydw i’n arwyddo?” Daeth Fofuxo â photyn bach o inc glas. Trochodd Pigúiça ei phawen ac, ploc, stampiodd gornel y ddalen.
Pwyntiodd Fofuxo at yr ôl pawen â blaen ei bawen. “Edrych ar hwn. Does yr un pawen yn y byd yr un fath â hon. Nawr mae e’n gwybod mai ti oedd hi.” Daeth Pigúiça â’i thrwyn yn agos, yn chwilfrydig, a thynnu tair seren fach o’i chwmpas, rhag i’r ôl pawen fod ar ei ben ei hun.
Gyda’r nos, bu’r llythyr wedi’i blygu ar y ffenestr. Yn hwyr iawn, daeth y cwmwl post heibio, gwenu a mynd â’r llythyr yn ofalus iawn, fel pe bai’n cario aderyn bach.
Roedd Pigúiça eisoes yn ei gwely. Roedd ei chalon yn ysgafn, fel pe bai’r llythyr wedi mynd â darn bach ohoni am dro. Dylyfodd gên, lapio ei chynffon am ei thrwyn a chau ei llygaid, yn araf bach.
A ti? Pe baet ti’n ysgrifennu llythyr heddiw, beth fyddet ti’n ei ddweud? Meddylia amdano’n dawel bach, wrth i gwsg ddod.
