Twmp! Syrthiodd Pigúiça eto.
Roedd gan y sgwter gwyrdd olwynion o gerrig llyfn, o’r rhai sy’n canu wrth droi: “ririri”. Roedd yn hardd. Ac roedd yn anodd. Bob tro roedd hi’n rhoi hwb â’i phawen ac yn dringo gyda’r lleill, roedd y sgwter yn mynd i un ochr, a hithau i’r llall.
Roedd pawb i weld yn gwybod sut i fynd arno. Aeth Bolota heibio’n araf, yn gytbwys i gyd. Aeth Tico heibio’n gyflym, â’i glustiau yn y gwynt. Roedd Nina’n gallu mynd hyd yn oed ag un pawen yn unig, dim ond i ddangos.
Eisteddodd Pigúiça ar y glaswellt, â’i phawen fach yn llosgi, dim ond crafiad bach. “Does dim pwynt,” meddai, mewn hwyl ddrwg. “Dw i’n wael am hyn. Dw i’n mynd i roi’r gorau iddi.”
Edrychodd Fofuxo ar y sgwter, edrych arni hi a dweud: “Wyt ti eisiau gweld rhywbeth?” Cododd y sgwter, oedd yn rhy fach iddo, a rhoi un bawen arno. Chwarddodd Pigúiça. “Fyddi di ddim yn gallu!”
“Gawn ni weld,” meddai. Rhoddodd hwb a llithro ychydig. Yna llithrodd yn ôl, “wwwaaa!”, a glanio ar ei gefn, yn pwyso yn erbyn boncyff, â’r pedair pawen i fyny ac wyneb syfrdan. Hedfanodd hadau bach i bob cyfeiriad.
Chwarddodd Pigúiça â’i phawen ar ei cheg, a chwerthin mwy fyth pan chwarddodd Fofuxo hefyd, ar ei gefn. “Dw i’n cwympo bob dydd,” meddai. “Bob dydd?” “Bob dydd. Mae cwympo’n rhan o ddysgu. Y tric yw codi un waith yn fwy nag rydyn ni’n cwympo.”
Cododd Pigúiça, ysgwyd y pridd o’i blew a meddwl am yr hyn roedd pob cwymp wedi’i ddysgu. Y tro cyntaf, roedd hi wedi pwyso gormod i’r chwith. Yr ail dro, roedd hi wedi plygu ei phawennau o ofn. Y trydydd tro, roedd hi wedi edrych ar ei thraed ei hun yn unig.
“Mae angen i mi edrych ymlaen,” meddai. “Ble dw i eisiau mynd.”
Dewisodd garreg ymhell i ffwrdd, rhoi hwb, dringo ar y sgwter ac anadlu. Crynodd y sgwter. Edrychodd hi ddim ar ei thraed. Edrychodd ar y garreg. Ririri, canodd yr olwynion. Ririri, ririri.
Llithrodd, pum cam llawn, ac ar y chweched, siglodd y sgwter. Ond rhoddodd ei phawen ar y llawr mewn pryd a chwympodd hi ddim! Stopiodd, â’i llygaid yn fawr, â’i chalon yn curo’n gryf ac yn hapus.
“Pum cam!” gwaeddodd. “Dw i wedi gwneud pum cam!” “Yfory, chwech,” meddai Fofuxo, yn dal i orwedd ar ei gefn, â hadau bach ar ei ben. “Ac wedyn deg. Ac wedyn fyddi di ddim yn cyfri hyd yn oed.”
Gyda’r nos, pwysodd y sgwter yn erbyn y wal, ac roedd yr olwynion yn dal i ganu’n dawel, dim ond ririri cysglyd. Cyrliodd Pigúiça yn ei gwely bach a breuddwydio ei bod hi’n llithro’n araf, yn edrych ymlaen, heb frys.
Yn y freuddwyd, chwympodd hi ddim unwaith. Ac os byddai wedi cwympo, dim problem, byddai hi wedi codi eto.
