“Yfory! Yfory! Yfory!” Roedd Pigúiça’n neidio yn yr ardd, o dan y lleuad cilgant, gan daro ei phawennau yn yr awyr. Neidiodd Fofuxo gyda hi, dim ond i gadw cwmni.
“Yfory yw fy mharti i!” canodd hi. “Bydd cacen! A balŵns! A’r criw cyfan!” Ond ar ôl rhyw ddeg naid, stopiodd. Edrychodd ar y lleuad.
“Fofuxo...” “Ie?” “Beth os na ddaw neb? Beth os bydd y gacen yn dadfeilio? Beth os na fydda i’n hoffi’r parti? Beth os bydd hi’n bwrw glaw?”
Daeth y cwestiynau un ar ôl y llall, yn gyflym, fel popcorn yn popian. Teimlodd Pigúiça ei bol yn llawn gwreichion, yn codi ac yn disgyn heb stopio.
“Dw i’n meddwl fy mod i’n nerfus,” meddai. “Ond nerfusrwydd da yw e. Neu un drwg. Wn i ddim.” “Y ddau, weithiau,” meddai Fofuxo. “Pan fyddwn ni’n aros yn hir am rywbeth da, mae’r bol yn anesmwyth. Dyna’r awydd i’r parti ddod yn gyflym.”
Eisteddodd y ddau ar y glaswellt. Edrychodd Fofuxo ar yr awyr, yn llawn sêr.
“Mae gen i syniad. Gad i ni gymryd pob pryder a’i roi ar seren. Mae hi’n aros i fyny fan acw, yn gofalu amdano, a does dim rhaid i ti ei gario.” Meddyliodd Pigúiça. “Ga i?” “Cei.”
Dewisodd seren fach oedd yn wincio’n gryf, yn agos at y lleuad. “Honna yw seren ‘beth os na ddaw neb’.” Chwiliodd am un arall, ychydig yn fwy. “Honna yw seren y gacen.” Dewisodd y drydedd, yn isel, bron cyffwrdd â’r coed. “Honna yw seren y glaw.”
Bob tro roedd hi’n gosod pryder i gadw, rhoddodd ochenaid fach: ffffwww. Oerodd gwreichion ei bol, un wrth un.
“Nawr,” meddai Fofuxo, “gad i ni feddwl am un peth da am yfory. Dim ond un.” Caeodd Pigúiça ei llygaid. “Pan fydd Nina’n cyrraedd yn rhedeg, â’i naid, i’m cofleidio.” “Mor hyfryd,” meddai Fofuxo.
Roedd y noson yn dawel. Roedd y sêr wedi cymryd gofal o bopeth. Roedd modd teimlo bod y parti eisoes yno, yn aros, yn dawel, y tu ôl i’r nos. Byddai’n dod ar yr amser iawn, heb frys. Dim ond bod angen i Pigúiça gysgu er mwyn i yfory gyrraedd.
Aeth y ddau yn ôl i mewn. Dringodd Pigúiça i’r gwely, a gorweddodd Fofuxo wrth ei hochr.
“Yfory,” mwmiodd hi, heb neidio, yn dawel iawn. “Yfory,” ailadroddodd Fofuxo.
A chyda’r pryderon wedi’u cadw yn y sêr a rhywbeth da yn ei meddyliau, cysgodd Pigúiça.
