Dim ond tair noson oedd tan y Nadolig, ac roedd gan Pigúiça broblem mor fawr â mynydd. Doedd ganddi ddim anrheg i Fofuxo eto.
Roedd hi eisiau rhoi rhywbeth anferth. Rhywbeth disglair. Rhywbeth fyddai’n gwneud i Fofuxo weiddi â llawenydd a throelli ar ôl ei gynffon ei hun.
Aeth i’r llannerch i ofyn am syniadau gan y criw. Roedd Bolota’n mynd i roi clustog gyda thaselau aur. Roedd Tico’n mynd i roi brws newydd â handlen arian. Roedd y ddau’n siarad yn gyflym, yn gyffrous, ac roedd yr anrhegion yn swnio’n harddach bob munud.
Edrychodd Pigúiça ar ei phawennau ei hun. Doedd ganddi ddim clustog, dim brws, dim tasel aur. Dim ond pedair pawen, ugain bys bach a llawer iawn o awydd.
Cerddodd drwy’r ardd, yn meddwl. Stopiodd o flaen gwely blodau ac, fel sy’n digwydd yn Dogavios, trodd yr holl flodau ati ar yr un pryd. “Ga i gymryd un petal oddi wrth bob un ohonoch chi?” gofynnodd. Siglodd y blodau eu pennau, ie. Glaniodd y pili-palod oedd yn crwydro yno ar ei phen, yn llawn chwilfrydedd.
Gyda’r petalau, lliwiodd Pigúiça ddarn o ruban gwyn. Rhwbiodd las, rhwbiodd felyn, rhwbiodd binc. Daeth y rhuban yn stribedog, braidd yn smotiog, â darn bach o laswellt yn sownd wrtho.
Yna ceisiodd wneud bwa. Daeth yn gam. Ceisiodd eto. Daeth yn fwy cam fyth. Y trydydd tro, clymodd gwlwm ar siâp asgwrn, oedd hefyd yn gam, ond roedd modd gweld mai asgwrn oedd e.
Ar noswyl Nadolig, cuddiodd yr anrheg y tu ôl i’w chefn. Roedd hi’n swil. Wrth ymyl y glustog â’r taselau aur, roedd ei bwa hi’n edrych, wel, braidd yn gam.
“Nadolig llawen, Fofuxo,” meddai hi, gan estyn y rhuban. “Fi wnaeth e. Mae’n hyll.” Edrychodd Fofuxo. Trodd ei lygaid yn las tywyll, fel maen nhw’n ei wneud pan fydd ganddo rywbeth pwysig i’w ddweud.
“Pigúiça, dyma’r peth prydferthaf dw i erioed wedi’i gael,” meddai. “Dw i’n teimlo pob petal. Dw i’n teimlo dy amser di, dy bawen di, y gwlwm asgwrn yma. Does dim ffair yn y byd yn gwerthu hynny.”
Gwisgodd y rhuban am ei wddf, ac eisteddodd ar ochr, reit lle mae’r galon. “Nawr galla i fynd â dy anrheg di i bobman,” meddai.
A thynnodd becyn bach o’r tu ôl i’r goeden. Carreg lyfn oedd hi, un o’r rhai sy’n canu’n dawel, wedi’i phaentio â llaw. Ar y top, mewn paent glas, roedd PIGÚIÇA. Ond roedd acen yr Ú wedi syrthio ar ei hochr.
Cymysgodd y ddau chwerthiniad. Canodd y garreg hmmm, hmmm, fel petai hithau’n hapus hefyd.
Y noson honno, cysgodd Pigúiça â’r garreg o dan ei gên. Cysgodd Fofuxo â’r bwa cam am ei wddf. A breuddwydiodd y ddau am anrheg na all neb ei lapio.
