Roedd y criw’n chwarae cuddio yn y llannerch, ac roedd Rex eisiau ymuno’n fawr. “Dw i’n cyfri i ddeg!” meddai Pigúiça, â’i llygaid ar gau. “Un, dau, tri...”
Rhedodd Trici y tu ôl i lwyn. Gwthiodd Tico ei hun i foncyff gwag, ond, mor hir ag y mae, arhosodd blaen ei gynffon allan. Gorweddodd Bolota y tu ôl i garreg, yn dawel iawn.
Chwiliodd Rex am le. Y tu ôl i goeden denau? Roedd ei ben i’w weld. Y tu ôl i lwyn? Roedd y llwyn fel het ar ei ben. Y tu ôl i’r garreg? Prin roedd y garreg yn cyrraedd ei ben-glin.
“...naw, deg! Dyma fi’n dod!” Agorodd Pigúiça ei llygaid a chanfod cynffon Tico mewn dwy eiliad. Yna Bolota, oedd yn chwyrnu. Yna Trici. Ac roedd Rex yn dal yng nghanol y llannerch, yn sgwatio, â’i ddwylo bach dros ei lygaid. “Rex, dw i’n dy weld di.”
Eisteddodd Rex ar y llawr, twmp. “Dw i’n rhy fawr,” meddai. “I bopeth. Alla i ddim cuddio, na mynd drwy’r twnnel, na chwarae ar y si-so heb anfon y llall i hedfan.”
Roedd Fofuxo wedi cyrraedd a chlywed y cyfan, ac eisteddodd wrth ochr Rex. “Dw i’n eithaf mawr hefyd,” meddai. “Dw i ddim yn mynd drwy ddrws bach tŷ Bolota. Ond weithiau, mae bod yn fawr yn helpu.” “Sut mae’n helpu?” gofynnodd Rex.
Yr eiliad honno, gollyngodd y cymylau gawod fach yn sydyn, plic, plic, plic. Edrychodd y cŵn bach o’u cwmpas. Doedd dim coeden fawr yn agos, na tho, na dim byd.
“Rex!” gwaeddodd Pigúiça. “Gorwedd!” Gorweddodd Rex ar ei ochr, a throdd ei fol yn do gwyrdd mawr. Aeth pawb odano, rhwng ei goesau a’i gynffon. Roedd yn sych, yn gynnes, ac yn arogli o ddail.
“Rex,” meddai Tico, gan sbecian rhwng bysedd ei droed, “ti yw’r guddfan orau dw i erioed wedi’i gweld.” “Dydy hyd yn oed y glaw ddim yn gallu dod o hyd i ni fan hyn,” meddai Bolota.
Doedd Rex erioed wedi bod y gorau mewn dim byd. Roedd e mor falch nes i’w gynffon ddechrau siglo ar ei phen ei hun, o ochr i ochr.
“Gofal â’r gynffon!” chwarddodd pawb. Ac yna darganfod rhywbeth arall: pan oedd Rex yn siglo’i gynffon, roedd hi’n siglo’n esmwyth, fel hamog. Dringodd y cŵn bach arni, un wrth un, a chael eu siglo’n dyner.
Aeth y glaw heibio. Daeth y nos. Arhosodd Rex yn gorwedd, heb eisiau gorffen y gêm, tra bod ei ffrindiau’n mynd yn gysglyd o’i gwmpas.
Pwysodd Pigúiça ei phen ar ei fol, oedd yn codi ac yn disgyn. “Rex,” sibrydodd, “yfory byddi di’n cyfri i ddeg, a byddwn ni’n cuddio y tu mewn i ti.” Gwenodd Rex. “Iawn.”
A chyda’r glaw yn canu y tu allan a’i ffrindiau’n gynnes odano, caeodd Rex ei lygaid yn araf. Roedd mwyaf y criw wedi dod o hyd i’w ffordd ei hun o chwarae. A fe oedd y cyntaf i gysgu.
