Yng nghanol y nos, deffrodd Pigúiça yn sydyn.
Roedd hi’n noson wersylla yn y cae. Roedd y criw i gyd yn cysgu ar y glaswellt, o dan y sêr. Roedd Bolota yn chwyrnu’n dawel, â’i chlustiau mawr fel blanced. Roedd Tico wedi cyrlio fel rholyn bara. Roedd Nina yn cysgu ag un bawen dros ei thrwyn, yn breuddwydio ac yn ysgwyd ei chynffon.
Ond roedd calon Pigúiça yn curo’n gyflym, bwm bwm bwm. Edrychodd hi o’i chwmpas, yn araf iawn, i wneud yn siŵr ei bod hi wir yno, yn y cae, a ddim y tu mewn i’r freuddwyd rhagor.
Cerddodd hi ar flaenau ei phawennau at Fofuxo a chyffwrdd ei glust â’i thrwyn. “Fofuxo... wyt ti’n effro?”
“Ydw, nawr,” meddai fe, gan agor un llygad. Roedd ei lygaid yn euraid, yn dawel fel arfer. “Beth sy’n bod?”
“Ces i freuddwyd ddrwg. Ro’n i ar goll mewn coedwig dywyll. Doedd y blodau ddim yn ateb pan o’n i’n dod yn agos. A do’n i ddim yn gallu dod o hyd i’r ffordd adref.”
Wnaeth Fofuxo ddim chwerthin, a ddywedodd e ddim mai lol oedd y cyfan. Cododd e’n araf a rhoi cwtsh mawr, mawr iddi, un o’r rhai sy’n dy lapio di i gyd. Arhosodd Pigúiça yno, yn gynnes braf, nes i’r bwm bwm bwm arafu.
“Wyt ti’n gwybod beth dw i’n ei wneud pan dw i’n cael breuddwyd ddrwg?” gofynnodd Fofuxo. “Dw i’n newid y diwedd.”
“Wyt ti’n gallu newid y diwedd?”
“Ydw. Cau dy lygaid a mynd yn ôl i goedwig y freuddwyd. Ond gwranda nawr: mae blodyn bach, bach yn deffro ac yn dweud helo. Wedyn un arall. Ac un arall. Ac maen nhw’n goleuo, un ar ôl y llall, fel llwybr o oleuadau bach.”
Caeodd Pigúiça ei llygaid. Roedd hi’n gallu ei weld. Roedd y blodau’n goleuo, un ar ôl y llall, gan wneud llwybr disglair ar lawr y goedwig.
“Ac ar ddiwedd y llwybr,” aeth Fofuxo yn ei flaen, “pwy sy’n aros amdanat ti?”
Gwenodd Pigúiça. “Ti. A Bolota, a Tico, a Nina. Ac mae pawb yn gwersylla o dan y sêr.”
“Yn union fel nawr,” meddai Fofuxo.
Agorodd Pigúiça ei llygaid ac edrych i fyny. Roedd yr awyr yn llawn sêr, ac roedd pob un fel petai’n wincio arni hi’n unig. Swatiodd hi rhwng pawennau mawr Fofuxo, rhoi ei phen ar ei frest a gwrando ar ei galon, bwm... bwm... bwm..., yn araf, araf. A’r tro hwn, pan gysgodd hi, dechreuodd y freuddwyd â’r diwedd hyfryd.
