Roedd gan flanced fach Pigúiça enw: Serennig. Roedd hi’n las golau, yn feddal, yn llawn sêr wedi’u brodio, ac eisoes braidd yn dreuliedig ar ôl cymaint o gariad. Roedd arogl cartref a chwsg braf arni. Roedd Pigúiça’n mynd â Serennig i bobman: i’r ardd, at y bwrdd, hyd yn oed i’r bath, lle roedd hi’n hongian ar y lein, yn aros.
Un bore, wrth redeg ar ôl pili-pala, camodd ar flaen y flanced a baglu, plaf, ar ei thrwyn yn y glaswellt. “Aw!” meddai Pigúiça. Ac edrychodd ar Serennig, yn fudr ac wedi’i hymestyn i gyd.
Roedd Fofuxo, oedd yn pasio heibio, wedi eistedd wrth ei hochr. Helpodd hi i dynnu’r pridd oddi ar y flanced â’i bawen. “Pigúiça, wyt ti wedi sylwi ar rywbeth?” gofynnodd. “Rwyt ti’n tyfu. Mae dy goesau’n hirach. Mae dy glustiau’n cyrraedd yn uwch.”
“Ydw i?” meddai hi, gan edrych ar ei phawennau ei hun. “Ond dw i ddim eisiau tyfu ymhell o Serennig.” “Ddywedodd neb ymhell,” meddai Fofuxo. “Gall hi aros yn agos. Dim ond nad oes angen iddi fynd i bobman. Beth am baratoi cartref arbennig iddi?”
Daethon nhw o hyd i flwch pren bach yng ngwaelod y cwpwrdd. Leiniodd Pigúiça’r blwch â dail meddal, golchi’r flanced yn y nant a’i gadael i sychu yn yr haul. Yna plygodd Serennig yn ofalus iawn a’i gosod i orwedd y tu mewn.
“Nos da, Serennig,” meddai hi. “Rwyt ti wedi gofalu amdana i. Nawr gorffwysa am ychydig.” Gosododd y blwch ar y silff wrth ymyl y gwely, lle roedd y flanced yn gallu gweld yr ystafell gyfan.
Ond pan ddaeth y nos, roedd pethau’n anoddach. Trodd Pigúiça i un ochr. Trodd i’r llall. Roedd rhywbeth meddal ar goll i’w ddal. Teimlodd bigiad yn ei bol a daeth dagrau i’w llygaid. “Fofuxo?” galwodd yn dawel.
Daeth Fofuxo heb wneud sŵn. Gorweddodd wrth ymyl ei gwely bach, â’i flew euraid yn agos iawn. Wrth i’r golau ddod drwy’r ffenest, roedd ei flew yn edrych yn llawn sêr bach yn disgleirio, un i bob blewyn.
“Cei di ei ddal am ychydig, os wyt ti eisiau,” meddai. Gwthiodd Pigúiça ei thrwyn i’r blew meddal. Roedd yn gynnes. Roedd yn arogli o fara mêl a chae blodeuog. Anadlodd i mewn, anadlodd allan, yn yr un rhythm â’i ffrind.
Ar y silff, arhosodd y blwch yn dawel, ar wyliadwriaeth, â Serennig y tu mewn, yn breuddwydio hefyd. Y noson honno, darganfu Pigúiça rywbeth. Doedd y cariad ddim yn byw yn y flanced yn unig. Roedd ym mlew Fofuxo, ar y silff, yn y gwely bach, yn y tŷ cyfan. Roedd yn beth mawr iawn, oedd yn ffitio ym mhobman.
Dylyfodd gên. Winciodd y sêr yn y blew yn araf, yn araf bach. A chysgodd Pigúiça, â’i thrwyn yn pwyso ar ei ffrind, a’i phen yn llawn awyr.
