
Roedd y tŵr bron mor dal â thrwyn Pigúiça.
Roedd hi wedi treulio’r prynhawn cyfan yn gosod cerrig bach crwn un ar ben y llall yn yr ardd. Roedd pob carreg oedd yn mynd i fyny yn canu’n dawel, plinc, plinc, fel petai’n falch o gael bod ar y top.
Dim ond un oedd ar ôl. Y garreg fach harddaf, yn las fel ei llygaid. Estynnodd Pigúiça ei phawen, yn araf, araf... a siglodd y tŵr. Siglodd i’r chwith, siglodd i’r dde, a chwympo’n gyfan gwbl. Plinc, plonc, plync.
Teimlodd Pigúiça rywbeth poeth yn codi o’i bol i flaenau ei chlustiau. Stampiodd ei phawennau ar y llawr. Chwyrnodd ar y cerrig. Ciciodd ddeilen nad oedd wedi gwneud dim o’i le. “Carreg dwp! Tŵr twp! Popeth yn dwp!”
Daeth Fofuxo draw yn ei ffordd dawel ac eistedd wrth ei hochr. Ddywedodd e ddim byd. Dim ond aros yno, yn disgwyl.
“Dw i’n grac!” gwaeddodd Pigúiça. “Yn grac iawn! Mor grac â mynydd!”
“Dw i’n gwybod,” meddai Fofuxo. “Mae dicter yn gallu bod yn fawr iawn. Wyt ti eisiau i fi ddangos tric i ti i’w wneud e’n fach, fach?”
Croesodd Pigúiça ei phawennau a throi ei phen i ffwrdd. Ond gadawodd hi un glust yn troi tuag ato, jyst i wrando.
“Esgus bod blodyn reit o flaen dy drwyn,” meddai Fofuxo. “Arogla fe’n araf. Nawr esgus bod cannwyll fach yno. Chwytha’n araf, heb ei diffodd hi.”
Aroglodd Pigúiça y blodyn dychmygol. Ffffff. Chwythodd hi’r gannwyll ddychmygol. Ffffŵŵ. Arogli eto. Chwythu eto. Ac un waith arall.
Ar y trydydd tro, digwyddodd rhywbeth. Hedfanodd pili-pala melyn, oedd wedi bod yn cuddio mewn blodyn go iawn, ati a glanio’n agos at ei thrwyn. “Mae hi wedi dod!” sibrydodd Pigúiça, heb symud. “Pam na ddaeth hi o’r blaen?” Ac atebodd Fofuxo, gan wenu: “Mae pili-palod yn hoffi llefydd tawel.”
Edrychodd Pigúiça ar y cerrig ar wasgar ar y llawr. Roedd y mynydd o ddicter nawr mor fach â gronyn o dywod. Anadlodd hi unwaith eto a dechrau o’r dechrau, un garreg ar y tro, heb frys. Y tro hwn, rhoddodd hi’r garreg las reit yn y canol, lle roedd hi’n sefyll yn gadarn.
Pan ddechreuodd yr awyr binc dywyllu, roedd y tŵr yn barod. Ac roedd y cerrig bach yn canu gyda’i gilydd, cân dawel, dawel, oedd yn gwneud i rywun ddylyfu gên.
Yn ei gwely bach, roedd Pigúiça yn dal i wneud y tric. Arogli’r blodyn... chwythu’r gannwyll... Arogli’r blodyn... chwythu’r gannwyll...
Wnei di ei wneud e gyda hi? Arogla’r blodyn. Chwytha’r gannwyll. Yn araf, araf bach, nes i gwsg gyrraedd.
