
No outeiro máis alto de Dogavios, nunha casiña de xanelas azuis, vivía Dona Brisa. Era unha galga moi velliña, de pelo branco e orellas suaves, que camiñaba amodo e lle sorría a todo o mundo.
Os seus fillos creceran e vivían lonxe, moi lonxe, ao outro lado das montañas. Por iso, aquel Nadal, Dona Brisa ía estar soa.
«Ninguén debería estar só no Nadal», dixo a Pigúiça, co fociño engurrado. «Vou levarlle un agasallo.» Pero cando abriu a caixiña dos tesouros, só atopou unha pedriña, un botón e media galleta. Nada parecía abondo.
O Fofuxo rascou a orella. «Sabes? Hai agasallos que non caben en ningunha caixa.» «Tipo cales?» «Tipo unha canción.»
A Pigúiça abriu moito os ollos azuis. Unha canción! Encantáballe cantar, aínda que desafinase un chisco. Ás veces bastante.
Así que, ao caer a tarde, os dous ían ao campo de flores ensaiar. O Fofuxo sentaba, mirando para o ceo, e cantaba con todo o peito. A Pigúiça sentaba ao seu carón e cantaba con el, co fociño apuntando ás nubes. As notas saían polo aire e as flores balanceábanse ao ritmo.
A canción era sinxela: falaba dunha casiña no outeiro, dunha xanela acesa e de amigos que chegan co frío. A última parte inventouna a Pigúiça soa: «E quen vive alá no alto nunca, nunca está só.»
Na noite de Nadal, cando o sol estaba baixiño, apoiado nos outeiros, os dous subiron ata a casiña das xanelas azuis. Pararon diante da porta. A Pigúiça respirou fondo. E comezaron.
Á primeira nota, a cortina moveuse. Á segunda, abriuse a xanela. E alí estaba Dona Brisa, coas orellas ergueitas e os ollos brillando, mollados.
Cando acabou, ela quedou un chisquiño en silencio. Despois dixo, coa voz tremendo de alegría: «Facía tantos anos que ninguén me cantaba.» E abriu a porta. «Entren, entren. Hai caldo quente no lume.»
Os tres pasaron a noite xunto á lareira. Dona Brisa contou como cantaban os seus fillos cando eran pequenos, e ensinou unha canción antiga, de antes de nacer a Pigúiça. A pedriña e o botón da caixa dos tesouros convertéronse en adorno na súa xanela.
Na volta, o ceo de Dogavios estaba cheo de estrelas. «Foi o mellor agasallo que dei na vida», dixo a Pigúiça. «E nin precisou de lazo.»
«Volvemos no Aninovo?», preguntou. «E ao outro día tamén», dixo o Fofuxo.
Na casa, a Pigúiça deitouse e cantarolou baixiño a canción antiga de Dona Brisa. A melodía foi ficando máis lenta, máis lenta, ata virar só un murmurio. E o murmurio virou sono.
