Plof! A semente caeu nun burato pequeno do xardín. A Pigúiça cubriu a terra coas patas, deu dúas palmadiñas por riba e sentou ao lado, cos ollos moi abertos. «Agora vai volverse flor», dixo.
Esperou un minuto. Nada. Esperou dous. Nada. Esperou ata que chegou o Fofuxo cun pan de mel. «A flor aínda non saíu?», preguntou.
«Non. Tarda moito. Estará a semente durmindo?» «Creo que si», dixo o Fofuxo. «As sementes dormen un pouquiño antes de medrar.»
Ao día seguinte, a Pigúiça espertou e correu ao xardín. Nada. A terra estaba igualiña. Ao outro día, o mesmo. E ao outro.
Comezou a impacientarse. Bateu a patiña. Suspirou fondo. Cutuxou a terra co fociño, para ver se todo ía ben alá abaixo.
«Pigúiça», dixo o Fofuxo, «as raíces medran primeiro, na escuridade, onde ninguén ve. Só despois vén o verde.» «Pero eu quero velo xa!» «Sei», dixo. «Esperar é difícil. Pero podo contarche o que axuda?»
A Pigúiça asentiu coa cabeza. «A semente necesita auga. Podes coidala todos os días, e así a espera faise menos longa.»
Foi así como a Pigúiça recibiu unha tarefa. Todas as mañás, baixaba ata o regato que brillaba no bosque, co sol baixo nas follas. Tocaba a auga coa patiña, facendo ondiñas. Enchía unha folla grande, dobrada coma unha cunca, e volvía amodo, sen derramar, para regar a terra.
Ao principio, pensaba só na flor. Despois comezou a reparar noutras cousas. As abellas que pasaban zoando. O seu propio reflexo na auga. O cheiro da mañá. O camiño de volta, que sabía de memoria.
Pasaron sete días. Oito. Nove. Ao décimo día, a Pigúiça chegou coa folliña chea de auga, e viu algo pequeno e verde, con dúas folliñas redondas, abrindo a terra.
Parou. Non berrou. Non saltou. Quedou co corazón batendo, quietiña, para non asustar a plantiña. «Ola», cuchicou. «Chegaches.» A plantiña abaneouse un pouquiño, coma quen di bos días.
O Fofuxo chegou ao seu carón, sorrindo. «Tardou, non si? Pero veu.» «Tardou», dixo a Pigúiça. «E foi bo esperar. Vin tantas cousas polo camiño.»
Aquela noite, antes de durmir, a Pigúiça espiou pola xanela. Alá abaixo, na escuridade, a plantiña medraba sen facer ruído, tal e como o seu sono, que chegaba amodo.
«Boas noites, plantiña», dixo. «Medra ben. Eu tamén vou medrar mentres durmo.» E pechou os ollos, e deixou que o tempo traballase.
