Algunha vez sentiches bolboretas na barriga? Non bolboretas de verdade, claro. Esas cóxegas por dentro que aparecen cando imos facer algo novo. Pois a Pigúiça espertou coa barriga cheíña delas.
Era o seu primeiro día na escola dos cachorros, que estaba dentro da biblioteca máis alta de Dogavios. Tiña andeis que subían ata o teito e unha xanela redonda chea de cristaliños de cores.
O Fofuxo acompañou a Pigúiça ata a porta. Ela ía pegada á súa pata. «E se ninguén quere xogar comigo?», preguntou. «E se eu non sei nada?»
«Na escola ninguén ten que sabelo todo», dixo o Fofuxo. «Vaise precisamente para aprender. E eu volvo buscarte cando o sol se poña laranxa.»
Dentro, nun recuncho, había un cachorro salchicha longo, moi longo, que tentaba esconderse detrás dunha almofada pequena de máis. Medio can asomaba por un lado, e o outro medio polo outro. Era o Tico.
«Ti tamén tes bolboretas na barriga?», preguntoulle a Pigúiça. O Tico dixo que si coa cabeza. «Teño unhas vinte», dixo. «Eu teño unhas trinta», dixo ela. E os dous riron, e algunhas bolboretas marcharon voando.
Entón entrou o mestre Bigote, un schnauzer con lentes redondas e un bigote branco ben peiteado. Subiu ao estrado, colleu unha variña delgada e dixo: «Bo día, clase. Hoxe son os libros os que vos van escoller a vós.»
Abaneou a variña. E os libros abriron as tapas coma se fosen ás e saíron voando dos andeis, flap, flap, flap, dando voltas pola aula. A Pigúiça e o Tico quedaron coa boca aberta.
Un libro verde pousou amodiño diante da Pigúiça. Falaba de flores que responden cando lles falas. Un libro amarelo pousou diante do Tico. Falaba de pedras que cantan.
«Cambiámolos despois?», preguntou o Tico. «Si, cambiamos», dixo a Pigúiça. E nin se decatou de que a barriga xa estaba tranquiliña.
Cando o sol se puxo laranxa, o Fofuxo estaba na porta, tal como prometera. A Pigúiça correu cara a el contándoo todo á vez: os libros voadores, o bigote do mestre, o Tico que era longo de máis para a almofada.
Pola noite, na camiña, aínda seguía contando. Contaba cada vez máis amodo. «E mañá... o Tico vai traer... o libro das pedras...»
O Fofuxo apagou a luz. As bolboretas da barriga da Pigúiça foran todas durmir. E ela tamén, soñando con libros que voan moi baixiño, flap... flap... flap.
