«Mañá! Mañá! Mañá!» A Pigúiça saltaba no xardín, baixo a lúa crecente, batendo as patiñas no aire. O Fofuxo saltaba con ela, só para lle facer compañía.
«Mañá é a miña festa!», cantaba. «Haberá bolo! E globos! E toda a turma!» Pero, despois duns dez saltos, parou. Quedou mirando a lúa.
«Fofuxo...» «Si?» «E se non vén ninguén? E se o bolo se esfarela? E se a festa non me gusta? E se chove?»
As preguntas saían unhas tras outras, rápidas, coma pipocas estoupando. A Pigúiça sentiu a barriga chea de faíscas, que subían e baixaban sen parar.
«Creo que estou nerviosa», dixo. «Pero é un nervio bo. Ou malo. Non sei.» «Os dous, ás veces», dixo o Fofuxo. «Cando esperamos moito algo bo, a barriga axítase. Son as ganas de que chegue xa a festa.»
Os dous sentaron na herba. O Fofuxo mirou o ceo, cheo de estrelas.
«Teño unha idea. Collemos cada preocupación e pomos nunha estrela. Ela queda alá arriba, coidándoa, e ti non tes que levala.» A Pigúiça pensou. «Podo?» «Podes.»
Escolleu unha estreliña moi pestanexante, ben preto da lúa. «Esta é a de que non veña ninguén.» Buscou outra, un pouco maior. «Esta é a do bolo.» Escolleu a terceira, moi baixa, case tocando as árbores. «Esta é a da chuvia.»
Cada vez que gardaba unha preocupación, soltaba o aire amodiño: fffffuuu. As faíscas da barriga foron arrefriando, unha a unha.
«Agora», dixo o Fofuxo, «pensemos nunha cousa boa de mañá. Só unha.» A Pigúiça pechou os ollos. «Cando a Nina chegue correndo, con aquel salto dela, para abrazarme.» «Que bonito», dixo o Fofuxo.
A noite estaba calma. As estrelas tomaran conta de todo. Podía sentirse que a festa xa estaba alí, agardando, quietiña, detrás da noite. Chegaría no momento xusto, sen présa. Só precisaba que a Pigúiça durmise para que mañá chegase.
Os dous volveron dentro. A Pigúiça subiu á cama, e o Fofuxo deitou ao seu carón.
«Mañá», murmurou ela, sen saltar, moi baixiño. «Mañá», repetiu o Fofuxo.
E, coas preocupacións gardadas nas estrelas e unha cousa boa nos pensamentos, a Pigúiça durmiu.
