Alá en Dogavios, cando o ceo rosa se vai volvendo moradiño, as flores pechan os pétalos e din «boas noites» moi baixiño. Era esa a hora que menos lle gustaba á Pigúiça.
Era unha cachorriña de husky de ollos azuis, valente para case todo. Subía a pedras altísimas, saltaba pozas enormes e cheiraba escaravellos sen medo ningún. Pero o escuro... o escuro era outra cousa.
Aquela noite, en canto se apagou a luz da casiña, a Pigúiça viu unha sombra longa na parede. Tiña brazos delgados e cheos de dedos. «Fofuxo!», chamou. «Aquí hai un monstro de moitos dedos!»
O Fofuxo apareceu na porta, grandón, co pelo dourado todo amarfallado de sono. Mirou a parede, mirou a xanela e sorriu. «Queres saír comigo a ver ese monstro de preto?»
A Pigúiça abriu moito os ollos. Saír? Ás escuras? Pero o Fofuxo estendeu a pata, e aquela pata era quentiña e suave. Ela respirou fondo e foi, ben pegadiña a el.
Fóra, o monstro de moitos dedos era só a póla da árbore do xardín, abaneando co vento. «Ah», dixo a Pigúiça. «Ti só es unha póla.» E a póla fixo ñic, ñic, coma quen pide perdón.
Camiñaron un pouquiño máis, ata a clareira. E entón a Pigúiça parou de súpeto. No medio do escuro acendeuse unha luciña. Despois outra. Despois dez. Despois tantas que xa non as sabía contar.
«Vagalumes!», murmurou o Fofuxo. «Só saen cando está ben escuro. Se o mundo estivese aceso a noite enteira, nunca veriamos esta festa.»
A Pigúiça sentou na herba e quedou mirando. Os vagalumes subían e baixaban, pestanexando amodo, coma estreliñas que decidiran vivir máis preto do chan. As pedras da clareira cantaban unha canción baixiña, case un bisbío.
«Entón o escuro non é só escuro», dixo ela. «É o sitio onde xogan as luciñas.» O Fofuxo dixo que si coa cabeza e deitouse ao seu carón.
Un vagalume veu pousar xusto na punta do fociño da Pigúiça. Ela quedou vesga de tanto miralo, e os dous riron tan baixiño que nin espertaron as flores.
Cando volveron á casa, a sombra da póla seguía na parede. Pero agora a Pigúiça sabía quen era. «Boas noites, póla», dixo. E fóra, os vagalumes seguían escintilando.
Enroscouse na camiña, meteu o fociño no rabo peludo e deu un bocexo longo. Acende, apaga, facían as luciñas. Os seus ollos azuis tamén pestanexaron. Unha vez. Dúas veces. E quedaron pechadiños.
Quizais, aí xunto á túa xanela, haxa agora mesmo un vagalume xogando. Déixao brillar, e pecha ti tamén os olliños.
