As caixas estaban todas amoreadas na porta.
Nunha estaba a manta da Pigúiça. Noutra, a pelota vermella e a cunca da auga. Na máis pequena de todas, unha piña que atopara o primeiro día de neve.
Era día de mudanza. A Pigúiça ía vivir nunha casa nova, ao outro lado do outeiro. Pero estaba sentada no medio da casiña vella, sen ganas ningunhas de marchar.
«Eu non quero ir», díxolle ao Fofuxo, que viñera axudar. «Aquí está a miña xanela. Dende ela vexo a lúa. E se na casa nova non hai lúa?»
O Fofuxo pensou un pouco. «Facemos unha cousa. Levamos a casa connosco.»
«Non se pode levar unha casa, Fofuxo!»
«Pódese, si», dixo el. «Unha casa está feita das nosas cousas. Da túa manta. Da túa pelota. Do teu cheiro. Todo iso cabe nas caixas.»
Así que subiron o outeiro, cargando coas caixas. A Pigúiça ía diante, coa piña na boca, con moitísimo coidado.
A casa nova tiña o tellado de palla e un arco de rosas na entrada. Cando a Pigúiça pasou por debaixo, as rosas abanearon e dixeron, todas á vez: «Benvida!» Levou un sustiño, e despois fíxolle graza.
Dentro, todo cheiraba a novo. O chan facía un ñic diferente. A Pigúiça puxo a pelota nun recuncho, a cunca da auga noutro e a piña na xanela. Despois estendeu a manta e rebolou por riba dela, dun lado para outro, ata que quedou co seu cheiriño. E logo saíu correndo pola porta aberta a coñecer o xardín.
Había unha horta, unha pedra que cantaba baixiño e un burato perfecto para agochar ósos. E, dende o alto do outeiro, víase a casiña vella, pequeniña alá abaixo.
«Segue alí», dixo a Pigúiça. «Podo ir visitala?»
«Sempre que queiras», dixo o Fofuxo.
Cando chegou a noite, a Pigúiça deitouse na manta que cheiraba a casa. Mirou pola xanela nova, un pouco desconfiada. E alí estaba, redonda e branquiña, asomando por riba das rosas: a lúa. A lúa de sempre, que viñera tamén na mudanza.
A Pigúiça suspirou, contenta. Deulle as boas noites á lúa, á piña e ás paredes novas. E quedou durmida coma se vivise alí de toda a vida.
