
A torre xa estaba case á altura do fociño da Pigúiça.
Pasara a tarde enteira amoreando pedriñas redondas no xardín. Cada pedra que subía cantaba baixiño, plin, plin, coma se estivese contenta de estar alí arriba.
Só faltaba unha. A pedriña máis bonita, azul coma os seus ollos. A Pigúiça estirou a pata, moi amodo... e a torre abaneou. Abaneou para aquí, abaneou para alá, e caeu enteiriña. Plin, plon, plun.
A Pigúiça sentiu unha cousa quente que lle subía da barriga ata a punta das orellas. Bateu coas patas no chan. Rosmou ás pedras. Deulle unha patada a unha folla que non tiña culpa de nada. «Pedra parva! Torre parva! Todo parvo!»
O Fofuxo chegou co seu paso tranquilo e sentou ao seu lado. Non dixo nada. Só quedou alí, agardando.
«Estou enfadada!», berrou a Pigúiça. «Moi enfadada! Tanto coma unha montaña!»
«Xa o sei», dixo o Fofuxo. «O enfado é moi grande, si. Queres que che ensine un truco para facelo pequeniño?»
A Pigúiça cruzou as patas e virou a cara. Pero deixou unha orella virada cara a el, só para escoitar.
«Imaxina que tes unha flor xusto diante do fociño», dixo o Fofuxo. «Cheiraa amodo. Agora imaxina que tes unha candeíña. Sopra amodo, sen apagala.»
A Pigúiça cheirou a flor de mentira. Fffff. Soprou a candeíña de mentira. Fffuuu. Cheirou outra vez. Soprou outra vez. E unha vez máis.
Á terceira vez, pasou algo. Unha bolboreta amarela, que estaba agochada nunha flor de verdade, voou cara a ela e pousou moi preto do seu fociño. «Veu!», murmurou a Pigúiça, sen moverse. «Por que non veu antes?» E o Fofuxo respondeu, sorrindo: «Ás bolboretas gústanlles os sitios tranquilos.»
A Pigúiça mirou as pedras espalladas polo chan. A montaña de enfado era agora do tamaño dun graíño de area. Respirou unha vez máis e empezou todo de novo, pedra a pedra, sen présa. Esta vez puxo a pedra azul no medio, onde quedaba ben firme.
Cando o ceo rosado foi escurecendo, a torre estaba rematada. E as pedriñas cantaban xuntas unha canción moi baixiña, das que dan bocexos.
Xa na camiña, a Pigúiça aínda facía o truco. Cheira a flor... sopra a candeíña... Cheira a flor... sopra a candeíña...
E ti, fas o truco con ela? Cheira a flor. Sopra a candeíña. Amodiño, amodiño, ata que chegue o sono.
