No Nadal, a casa da Pigúiça enchíase de cheiros bos: caldo de cabaza, biscoitos de xenxibre e follas de piñeiro. Pero aquel ano faltaba un cheiro. O cheiro da casa dos avós.
Os avós da Pigúiça vivían ao outro lado do río grande, a moitas noites de camiño. O camiño era demasiado longo para pernas de avós. Este Nadal non ían poder vir.
A Pigúiça sentou na xanela, co queixo nas patas. «Eles pasarán o Nadal sen min», dixo. «E eu sen eles.» O Fofuxo sentou ao seu carón. Os ollos volvéronselle azul escuro. «Sabes que podemos facer? Escribir unha carta.»
A Pigúiça colleu unha folla, un lapis e púxose a pensar. Escribiu amodo, coa lingua fóra: «Querida avoa, querido avó. Fixen un debuxo de vós. Comín dous biscoitos, pero ao primeiro pensei en vós. A morriña é grande, pero o meu amor é máis grande. Bicos, a Pigúiça.»
Despois o Fofuxo ensinoulle unha dobradura. Dobra por aquí, dobra por alá, e a folla converteuse nunha estrela de cinco puntas, coa carta gardada dentro.
«E agora, como chega ata alá?», preguntou a Pigúiça. «Hoxe é a noite en que alguén viaxa polo ceo enteiro, levando cousas boas», dixo o Fofuxo, cun sorriso. «Deixaremos a estrela na xanela.»
A Pigúiça puxo a estrela de papel no peitoril, ben no medio, cunha notiña: «Para que Papá Noel llela leve aos meus avós, por favor.» Despois foi á camiña.
Tentou durmir. Virou. Desvirou. A casa estaba tan silenciosa que se oía a pedriña cantando nun recanto do cuarto, hmmm.
No medio da noite, soou unha campaíña, moi baixiño. Plin. A Pigúiça abriu un ollo. Na xanela había unha sombra grande e vermella, cun saco ás costas e unha barba branca.
El colleu a estrela de papel con moito coidado, coma quen sostén unha bolboreta. Leu a notiña e mirou para a Pigúiça. Non dixo nada. Só levou a man enluvada ao peito e asentiu coa cabeza.
Despois puxo o dedo diante dos beizos, pedindo silencio, e piscou o ollo. E desapareceu, cun plin pequeniño.
A Pigúiça sorriu na escuridade. Lonxe, ao outro lado do río grande, imaxinou unha xanela acendéndose, unha avoa abrindo unha estrela de papel e un avó lendo amodo, cos lentes na punta do nariz.
Pensou en dous sorrisos, do tamaño exacto do seu. Era case coma ter os avós alí, sentadiños na beira da cama.
Tirou da manta ata o queixo. No ceo, fóra, unha estrela brillaba máis ca as outras, preto da lúa. Quizais fose só unha estrela. Quizais fose un recado de volta.
«Feliz Nadal, avós», cuchicou. E durmiu, coa pedriña cantando e a certeza de que o cariño viaxa máis rápido ca calquera trineo.
