Aquela noite, a Lúa non podía durmir.
Tentou nun lado do ceo. Tentou no outro. Tentou quedar ben quieta, e tentou esconderse detrás dunha nube. Nada. Alá abaixo, Dogavios durmía enteiro, coas casiñas apagadas, e só ela seguía alí, acesa, redondiña e esperta. Pensou que quizais fose a única esperta no mundo enteiro, e iso deixouna un pouco soa.
A Pigúiça, que estaba case durmida, escoitou un suspiro de luz na xanela. Abriu un ollo azul. «Quen anda aí?»
«Son eu, a Lúa», dixo unha voz prateada, moi baixiña. «Estou cansa, pero o sono non vén.»
A Pigúiça bocexou, e pensou, como o Fofuxo lle ensinaba cando tampouco ela podía. «Sei tres cousas que axudan», dixo. «Queres probar?» «Quero», dixo a Lúa.
«A primeira é respirar moi amodo.» A Lúa colleu aire. As nubes, alá arriba, foron movéndose máis amodo, máis amodo. A Lúa soltou o aire, e todas as estrelas pestanexaron, moi lentamente.
«A segunda é pensar en cousas brandas. Unha manta. Unha almofada. O pelo do Fofuxo.» A Lúa pensou en brando. Entón chamou unha nube sorrinte, que veu e se deitou por riba dela, fofa, coma unha manta. A nube sorriu e dixo: «Boas noites».
«A terceira», cuchicou a Pigúiça, coa voz xa branda, «é pechar os ollos, aínda que o sono non chegase. Chega máis doado cando atopa os ollos pechados.»
A Lúa pechou os ollos. Un pouquiño. Despois un pouquiño máis.
As pedras de Dogavios comezaron a cantar, moi baixiño, case sen voz, unha música de berce. As flores pecharon as pétalas, unha a unha. O vento deixou de soprar, só para non facer ruído. Ata o río, lonxe, pasou a correr máis amodo.
A luz da Lúa foi quedando feble, feble, coma unha lanterna que alguén vai baixando amodo.
A Pigúiça sorriu. Axudara a Lúa a durmir. Os ollos azuis foron quedando pesados, pesados. Tentou quedar esperta só un pouquiño máis, só para ver a Lúa durmirse, pero non puido.
Shhh.
A Lúa durme. A Pigúiça durme. O Fofuxo durme. Dogavios enteiro durme.
Boas noites, Lúa. Boas noites, Pigúiça. Boas noites... ti.
