A Pigúiça abriu os ollos no medio da noite e viu algo.
Debaixo da cama, na sombra, había un brazo longo e brando, estirado cara fóra. Máis atrás, un bulto grande e escuro, todo amarrotado, cun anaco colgando que parecía unha orella. A Pigúiça tirou da manta ata o fociño. Os ollos azuis volvéronse redondos coma dúas lúas.
«Fofuxo», cuchicou, coa voz máis finiña que tiña. «Hai un monstro debaixo da miña cama.» O Fofuxo, que durmía na camiña do lado, ergueuse moi amodo. Esfregou os ollos e mirou cara onde ela sinalaba.
«Hmm», dixo. «Realmente. Algo hai alí.» A Pigúiça agarrou a manta con máis forza. Esperaba que lle dixese que non era nada. Pero o Fofuxo era un amigo honesto, e os amigos honestos non din que non é nada cando ti viches algo.
«Sabes que facemos cun misterio?», preguntou. «Miramos de preto. Xuntos. Cunha luz.» Asubiou baixiño cara á xanela, e entrou un vagalume, brillando amarelo. Pousou no fociño do Fofuxo, coma unha lanternita.
Os dous agacháronse. A Pigúiça ía por diante, pero ben pegada ao Fofuxo. Un paso. Outro paso. A lucecita foi achegándose á sombra. Entón a luz chegou alí. E o monstro converteuse noutra cousa.
O brazo longo era unha peúga raiada, soa, que a Pigúiça tirara alí pola mañá e esquecera. O bulto amarrotado era o abrigo azul, caído enriba dunha zapatilla. E a orella era a capucha do abrigo, dobrada cara a un lado.
A Pigúiça quedou mirando. Despois riu polo nariz, pequeno e algo nervioso. Despois unha risa maior. Despois unha risa tan grande que tivo que taparse a boca para non espertar os veciños. «É unha peúga!», cuchicou, rindo. «Tiven medo dunha peúga!» «Unha peúga moi longa», dixo o Fofuxo, serio. «Daba para asustar a calquera.»
«Podo poñerlle un nome?» «Claro.» A Pigúiça pensou. «Don Peúgón. E o abrigo é Dona Capuchiña.»
Dobraron o abrigo, gardaron a peúga no caixón e o vagalume deu unha voltiña polo cuarto antes de volver á xanela, pestanexando boas noites.
A Pigúiça deitou na cama, vendo agora o que había debaixo dela só como un lugar escuro e baleiro, igual que calquera outro. O medo desaparecera, derretido na luz do vagalume.
«Fofuxo?» «Si?» «Grazas por mirar comigo.» «Sempre», dixo, e volveu á súa camiña.
A Pigúiça sorriu na escuridade. Pechou os ollos. O cuarto estaba en silencio e seguro, e durmiu axiña.
