«Atchís!» Foi tan forte o atchís da Pigúiça que a manta saltou da camiña.
Tiña o nariz tapado, o fociño quentiño e os ollos pesados. Tentou levantarse para xogar, pero as patas parecían de xelea. Caeu sentada, outra vez, cun suspiro longo.
O Fofuxo chegou, apoiou o fociño na súa testa e fixo un «hum». «Estás quentiña de máis, Pigúiça. Hoxe é día de descansar.» «Descansar? Eu non quero descansar! Está o prado, está a Bolota, está...» «Atchís!»
O Fofuxo sorriu e levou a manta para fóra, debaixo dunha árbore, porque a Pigúiça non ía aguantar pechada na casa. Estendeu a manta na herba, e ela aniñouse alí, co Fofuxo deitado ben preto. Unha abelliña pousou na súa cabeza e quedou, coma unha visita.
«Non podo xogar», rosmou a Pigúiça. «E o día está tan bonito.»
«O teu corpo está traballando», dixo o Fofuxo. «Está loitando contra o arrefriado, e iso dá traballo. Descansar tamén é axudar.» «Que traballo é ese que nin vexo?» «O que pasa por dentro. Hai unha turmiña miúda alá dentro que arranxa todo, pero só pode traballar cando estamos quietiños.»
A Pigúiça mirou a barriga, desconfiada. Unha turmiña miúda? Alá dentro? Quedou moi quietiña, só para non estorbar.
Foi entón cando Dona Pescozuda, a diplodoco enorme, apareceu no prado. Baixou o pescozo longo, longo, ata que a cabeza chegou preto da Pigúiça. «Trouxen chá de herbaboa», dixo, amodo. «E unha historia.»
O chá estaba morniño e cheiraba a xardín. A Pigúiça bebeu e sentiu o nariz abrirse un pouquiño. Dona Pescozuda comezou a historia, coa voz grave e lenta: «Era unha vez unha nube que decidiu andar máis amodo ca todas as outras...»
A abelliña zoou baixiño, coma se tamén quixese escoitar. O vento foi movendo a herba, moi de leve. E a nube da historia foi andando, amodo, amodo, amodiño...
Cando a Pigúiça se deu conta, o sol xa estaba dourado e baixo no ceo. «Chegou a nube onde quería?», preguntou, de ollos case pechados. «Chegou», dixo Dona Pescozuda. «Pero ti durmiches antes do final.»
Durmira toda a tarde. O nariz aínda estaba un pouco tapado, e a tose aínda aparecía de cando en vez. Pero a cabeza estaba máis lixeira, e as patas xa eran patas outra vez, e non de xelea.
Volveron á casa amodiño, coa manta no lombo do Fofuxo. Á noite, a Pigúiça deitou na camiña e respirou, unha vez cada vez. Colle aire. Solta. A turmiña miúda de dentro seguía traballando, de mansiño, sen facer ruído.
E a Pigúiça foi durmindo, quentiña, oíndo a súa propia respiración facerse cada vez máis calma.
