
O primeiro frío chegou a Dogavios amodiño, nun serán. As flores pecharon as pétalas como quen se bota un abrigo, e as pedras cantaban máis baixiño, para non gastar calor.
A Pigúiça adorou aquilo. Aos huskies gústalles o frío. Corría polo canteiro, botando fumiño polo fociño, fuuu, e facendo coma se fose un dragón.
Foi entón cando a viu. Enriba dunha margarida, quietiña, había unha bolboreta amarela coas ás pechadas. A Pigúiça achegouse moito. A bolboreta tremía, tremía, coma unha folla no vento.
«Non vas voar?», preguntou a Pigúiça. «Non podo», respondeu a bolboreta cunha voz fiña. «As miñas ás ficaron xeadas. A bolboreta só voa cando está quentiña.»
A Pigúiça pensou axiña. Primeiro quixo levar a bolboreta para casa nun bote. Pero lembrou o que sempre dicía o Fofuxo: o bicho do xardín gusta de vivir no xardín. Axudar non é prender.
Así que se deitou amodo ao carón da margarida e soprou moi de vagariño, un aire morno saíndo da boca. Hhhaaa. A bolboreta abriu un chisquiño as ás.
Despois a Pigúiça fixo o que todo husky sabe facer: enrolou o rabo peludo, groso coma unha bufanda, e fixo unha paredíña arredor da flor, para que o vento non pasase. «Mellor?» «Moito mellor», dixo a bolboreta. «Pero a noite vai ser longa.»
A Pigúiça mirou arredor. Alí preto estaba a árbore de tronco en espiral, con póllas baixas e follas enormes, anchas coma paraugas. Debaixo delas, o vento case non chegaba.
«Coñezo un lugar», dixo. E foi camiñando amodo, moi amodo, coa margarida enteira entre as patas, sen arrincar a raíz: cavou a terra arredor e levou a florciña co seu terrón e todo, coa bolboreta enriba, firme coma unha pasaxeira.
Debaixo das follas grandes, plantou de novo a margarida, nun currunchiño fofo de musgo, e arranxou unhas follas secas arredor. O lugar ficou coma un cuartiño.
A bolboreta aniñouse. As ás deixaron de tremer. «Grazas, Pigúiça», murmurou. «Mañá, cando quente o sol, virei darche os bos días.»
Á mañá seguinte, o sol bateu nas follas grandes, e alí estaba a bolboreta, voando debaixo da póla, dando voltas diante do fociño da Pigúiça. Ela sentou alí e sorriu, sorriu, coas orellas ben ergueitas.
Á noite, na casa, a Pigúiça deitouse na cama e enrolou o rabo arredor do fociño, do mesmo xeito que fixera coa bolboreta. Ficou quentiño. Ficou gostoso.
Lonxe, debaixo das follas, alguén pequeniño tamén durmía en paz. E a Pigúiça, sabéndoo, durmiu aínda máis tranquila.
