O Fofuxo é grande, e quen é grande camiña amodo.
Aquela tarde, a Pigúiça quería correr ata o regato, e rápido. Ía diante, volvía, daba voltiñas arredor del e ía diante outra vez. O Fofuxo seguía ao seu paso, pum, pum, cheirando as flores polo camiño.
«Veña, Fofuxo!», dixo a Pigúiça, impaciente. «Es lentísimo! Así non ten graza. Vou xogar coa Nina, que é rápida.»
E marchou correndo, sen mirar para atrás.
O Fofuxo parou no medio do camiño. Quedou mirando como se afastaba. Despois sentou debaixo dunha árbore, coas orellas baixiñas, e non dixo nada.
A Pigúiça xogou coa Nina no regato. Pero o xogo non era tan bo. Tiña un nó raro na barriga que non se ía. Cada vez que ría, o nó apertaba un pouquiño.
«Tes cara de ter esquecido algo», dixo a Nina.
A Pigúiça pensou. E lembrou as orellas baixiñas do Fofuxo. «Díxenlle unha cousa fea», dixo. «E creo que se puxo triste.»
Volveu polo camiño, amodo. O Fofuxo seguía debaixo da árbore. A Pigúiça achegouse, mirou para as súas propias patas e dixo: «Fofuxo... perdoa. Díxenche que eras lento, e non estivo ben. Tiña présa e porteime mal.»
O Fofuxo mirou para ela. A Pigúiça respirou fondo e continuou: «E fixen unha canción para ti. Podo cantala?» El dixo que si coa cabeza.
Entón ela cantou, un pouco desafinada: «O Fofuxo vai amodiño, pero é o mellor compañeiro de camiño. Cheira cada flor que hai, e a súa aperta quentiña nunca se vai.»
Os ollos do Fofuxo enchéronse de bágoas. Pero estaba sorrindo, cun sorriso enorme. «Grazas, Pigúiça. Desculpas aceptadas. E esa foi a canción máis bonita que oín nunca.»
O nó da barriga da Pigúiça desfíxose de golpe, igual ca o lazo dunha cinta.
Na volta para a casa, foi camiñando ao seu lado, ao seu paso. Pum. Pum. E descubriu que, indo amodo, podía ver as flores pechándose para durmir, unha por unha. Cando chegaron, a Pigúiça deitouse arrimadiña ao Fofuxo, cantarolando baixiño a súa canción, cada vez máis baixiño, ata que a canción se volveu un bocexo. E o bocexo, sono.
